雷峰塔（Tháp Lôi Phong）

第十三章：雷峰塔

Chương 13: Tháp Lôi Phong

雷峰塔は西湖の岸辺に高く静かにそびえ立ち、白素貞の幽閉を厳粛に思い出させるものでした。その重い石の下で、彼女は暗闇に閉じ込められ、太陽を見ることも風を感じることもできませんでした。彼女の世界との唯一のつながりは、許仙と息子への想いでした。

Vào ngày Hứa Mộng Giao đầy tháng, khi cả gia đình đang ăn mừng, Pháp Hải xông vào nhà với chiếc bát vàng trên tay.

「待つわ」と彼女は自分に約束し、その声は小さな空間に響きました。「どれだけ時間がかかろうとも待つわ。彼らへの愛が私を強く保ってくれる」

"Bạch Tố Trinh! Đã đến lúc ngươi phải trả giá rồi!" Pháp Hải tuyên bố.

上の世界では、生活が続いていました。許仙は遠くの修道院に移り、そこで質素な献身の生活を送っていました。彼は日々をお経を唱えて過ごし、夜は月を見上げて、白素貞もそれを見ているだろうかと考えました。

Bạch Tố Trinh biết mình không thể thoát khỏi kiếp nạn này. Nàng nhìn chồng và con lần cuối với hai hàng nước mắt.

小青は夢蛟を育てるという任務を残されました。彼女は彼を許仙の姉と一緒に住まわせるために連れて行きました。そこなら彼は安全で、よく世話をしてもらえるでしょう。「まだ真実を知ってはいけないわ」と小青は決めました。「彼は普通の人間の男の子として育たなければならない。私たちの過去の重荷は彼が背負うには重すぎる」

"Tướng công, hãy chăm sóc con chúng ta cho tốt... Tiểu Thanh, nhờ muội chăm sóc họ..." Bạch Tố Trinh trăn trối.

毎年、姉が幽閉された日に、小青は雷峰塔を訪れました。彼女は冷たい石の前に立ち、希望の言葉をささやきました。「修行しているわ、姉さん」と彼女は言いました。「力を蓄えているの。いつか、法海に挑戦して姉さんを自由にするくらい強くなってみせる」

Đột nhiên, chiếc bát vàng tỏa ánh sáng chói lòa, hút Bạch Tố Trinh vào bên trong. Hứa Tiên cố gắng lao vào cứu nhưng bị một lực vô hình đẩy ra.

塔は伝説の場所となりました。人々はそこを訪れ、定命の者を愛した白蛇の物語を語りました。彼女を哀れむ者もいれば、彼女は運命に値すると信じる者もいました。しかし、真実を知る者にとって、塔は世界が扱うにはあまりにも強力な愛の象徴でした。年月が過ぎ、赤ん坊だった夢蛟は少年に成長しましたが、湖畔の散歩でよく通り過ぎるまさにその塔の下に母親が閉じ込められているとは知る由もありませんでした。

Pháp Hải giam Bạch Tố Trinh dưới tháp Lôi Phong bên bờ Tây Hồ, và nguyền rủa: "Trừ khi nước Tây Hồ cạn khô, hoặc tháp Lôi Phong sụp đổ, ngươi sẽ không bao giờ được ra ngoài thế giới nữa!"

Hứa Tiên đau đớn tột cùng. Ngày nào chàng cũng bế con ra trước tháp khấn vái, khóc lóc vì nhớ vợ. Cuộc chia ly này thật đau đớn và tàn nhẫn.