ハデス（เฮดีส）

Ulysses - 第6章

Ulysses - บทที่ 6

ブルームがアレクサンダー・キーズの広告を出すために新聞社に入ると、そこは活気に満ちていた。印刷機が奥で轟音を立て、その機械的なリズムがすべての会話を強調していた。

เมื่อบลูมเดินเข้าไปในสำนักงานหนังสือพิมพ์เพื่อลงโฆษณาของอเล็กซานเดอร์ คีย์ส ที่นั่นเต็มไปด้วยชีวิตชีวา แท่นพิมพ์ส่งเสียงคำรามอยู่ด้านหลัง จังหวะเครื่องจักรเน้นย้ำทุกบทสนทนา

ジャーナリストや編集者たちが部屋に溢れ、その日のニュースについて情熱的に議論していた。彼らは政治、スポーツ、スキャンダルについて論じ合い、興奮した議論の中で声が高まったり低まったりした。ブルームはその中を動き回り、彼らの言葉とアイデアの世界において、自分がどこか場違いな感じがした。

นักข่าวและบรรณาธิการแน่นห้อง ถกเถียงข่าวประจำวันอย่างเผ็ดร้อน พวกเขาโต้เถียงเรื่องการเมือง กีฬา เรื่องอื้อฉาว เสียงดังขึ้นและเบาลงในการอภิปรายที่ตื่นเต้น บลูมเคลื่อนไหวท่ามกลางพวกเขา รู้สึกเหมือนเป็นคนนอกในโลกแห่งถ้อยคำและความคิดของพวกเขา

「ブルーム！」誰かが呼んだ。「どうしたんだ？」

"บลูม!" ใครบางคนเรียก "เป็นไงบ้าง?"

彼は用件を説明し、クライアントの広告のために良い料金を交渉しようとした。編集者は半分上の空で聞いており、近くで行われている政治的な議論の方に興味を持っていた。ブルームは、自分の手数料がこの契約にかかっていることを知っていたので、粘り強く交渉した。

เขาอธิบายธุระ พยายามต่อรองราคาที่ดีสำหรับโฆษณาของลูกค้า บรรณาธิการฟังเข้าหูซ้ายทะลุหูขวา สนใจการโต้เถียงทางการเมืองใกล้ๆ มากกว่า บลูมยืนกราน รู้ว่าค่านายหน้าของเขาขึ้นอยู่กับข้อตกลงนี้

スティーヴン・ディーダラスが現れ、口蹄疫に関するミスター・ディーシーの手紙を届けた。ジャーナリストたちは彼を温かく迎え、彼の文学的才能を認めていた。彼らは彼を機知に富んだ会話に引き込み、引用や賢い発言を交わした。

สตีเฟน เดดาลัส ปรากฏตัว นำจดหมายของมิสเตอร์ดีซีเรื่องโรคปากและเท้าเปื่อยมาส่ง นักข่าวต้อนรับเขาอย่างอบอุ่น ยอมรับพรสวรรค์ทางวรรณกรรมของเขา พวกเขาดึงเขาเข้าสู่บทสนทนาที่เฉลียวฉลาด แลกเปลี่ยนคำคมและความคิดเห็นที่คมคาย

ブルームは興味を持ってスティーヴンを見ており、この若者の孤立の中に自分と似たものを感じていた。二人ともそれぞれの方法で部外者であり、ダブリンの社交生活において参加者というよりは観察者だった。

บลูมมองสตีเฟนด้วยความสนใจ รู้สึกถึงบางสิ่งที่คล้ายคลึงกันในความโดดเดี่ยวของชายหนุ่ม ทั้งคู่เป็นคนนอกในแบบของตัวเอง เป็นผู้สังเกตการณ์มากกว่าผู้เข้าร่วมในสังคมดับลิน

会話は修辞学と雄弁術へと移り、男たちは有名な演説を回想し、言葉の力について議論した。言葉は国家を動かすことができ、人々を偉大さへと鼓舞することも、狂気へと駆り立てることもできると彼らは同意した。

บทสนทนาเปลี่ยนไปเรื่องวาทศิลป์และการพูด ชายหนุ่มรำลึกถึงสุนทรพจน์ที่มีชื่อเสียงและถกเถียงเรื่องพลังของคำพูด พวกเขาเห็นพ้องกันว่าคำพูดสามารถขับเคลื่อนชาติ สร้างแรงบันดาลใจให้ผู้คนสู่ความยิ่งใหญ่ หรือผลักดันสู่ความบ้าคลั่ง

用事を済ませて新聞社を出ると、ブルームは新聞の奇妙な力について考えた。それらは世論を形成し、評判を作り出し、キャリアを破壊する。そのページの中では、真実と虚構が混ざり合い、誰も区別がつかなくなるのだった。

เมื่อทำธุระเสร็จและออกจากสำนักงาน บลูมครุ่นคิดถึงอำนาจประหลาดของหนังสือพิมพ์ มันหล่อหลอมความคิดเห็นสาธารณะ สร้างชื่อเสียง และทำลายอาชีพ ในหน้ากระดาษเหล่านั้น ความจริงและเรื่องแต่งผสมปนเปจนไม่มีใครแยกออก