小青の帰還（การกลับมาของเสี่ยวชิง）

第十八章：小青の帰還

บทที่ 18: การกลับมาของเสี่ยวชิง

雷峰塔の周りの空気は魔法のエネルギーで濃密でした。小青は緑の光の渦巻く中心に立ち、その力は秒ごとに増していました。彼女は全意志を古代の石に集中させ、心は姉の優しさと犠牲の記憶で満たされていました。

เสี่ยวชิงซึ่งตอนนี้มีอิทธิฤทธิ์แก่กล้าขึ้นมากจากการบำเพ็ญเพียร ได้กลับมาสมทบกับสวี่เมิ่งเจียว เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับฟาไห่อีกครั้ง

「姉さん！私はここよ！」彼女は叫び、その声はエネルギーの轟音を突き抜けました。「待つのは終わりよ！私たちのところへ帰ってきて！」

"ไอ้โล้นฟาไห่! วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!" เสี่ยวชิงบุกไปที่วัดจินซาน ท้าทายฟาไห่ให้ออกมาต่อสู้

耳をつんざくような轟音とともに、塔が崩れ始めました。巨大な石の塊が湖に落ち、水柱を空中に送りました。光はあまりにも明るく、見物人たちは目を覆わなければなりませんでした。破壊の中心で、人影が現れ始めました。それは白素貞で、彼女の白い衣はまだ汚れなく、顔は投獄された日と同じくらい美しかったです。

ฟาไห่ซึ่งตอนนี้แก่ชราลงมาก ออกมารับมือกับเสี่ยวชิง แต่คราวนี้เขาไม่สามารถต้านทานพลังของเสี่ยวชิงได้ เสี่ยวชิงใช้เพลงดาบคู่กายและเวทมนตร์ไฟอันร้อนแรง โจมตีจนฟาไห่ต้องถอยร่น

彼女は廃墟から歩み出て、二十年ぶりに日光の下で目を瞬かせました。彼女は周りを見回し、視線は最初に小青に、次に彼女の前にひざまずく若者に止まりました。

"เจ้าปีศาจร้าย! เจ้าคิดว่าจะชนะธรรมะได้หรือ!" ฟาไห่ยังคงปากเก่ง

「小青」と彼女はささやき、その声は感情に満ちていました。「やったのね。私を救ってくれたのね」

"ธรรมะที่ไร้เมตตา ก็คือมารร้ายนั่นแหละ!" เสี่ยวชิงสวนกลับ และซัดพลังฝ่ามือใส่ฟาไห่จนกระเด็นไป

小青は前に駆け寄り、姉を抱きしめ、二人とも安堵で泣きました。「やるって約束したでしょ、姉さん。一度も諦めなかったわ」

ฟาไห่รู้ตัวว่าพ่ายแพ้ จึงรีบหลบหนีเข้าไปซ่อนตัวในปูท้องถิ่น (ตามตำนานว่ากันว่า ฟาไห่หนีเข้าไปอยู่ในกระดองปู) เสี่ยวชิงได้รับชัยชนะและรีบมุ่งหน้าไปที่เจดีย์เหลยเฟิง เพื่อรวมพลังกับสวี่เมิ่งเจียวในการช่วยพี่สาว

それから、白素貞は夢蛟の方を向きました。彼女は彼に向かって歩き、長い監禁にもかかわらずその足取りは優雅でした。彼女は手を伸ばして彼の顔に触れ、その手は震えていました。「私の息子。私の美しく、勇敢な息子」

夢蛟は母を見上げ、心は愛で溢れていました。「母さん。やっと家に帰れたんですね」

再会は純粋で混じりけのない喜びの瞬間でした。家族が再び一緒になったとき、杭州の街全体が息を呑んだようでした。白蛇の伝説はクライマックスに達しましたが、パズルの最後のピースがまだ一つ欠けていました。彼らは許仙を見つけ、家族の輪を一度限り完成させる必要がありました。