小青の誓い（คำสาบานของเสี่ยวชิง）

第十四章：小青の誓い

บทที่ 14: คำสาบานของเสี่ยวชิง

許夢蛟が成長するにつれ、小青はいつまでも彼と一緒にいられないことに気づきました。精霊としての彼女の存在は望まない注目を集め始めており、姉を解放することを望むなら、彼女自身の精神修養に集中する必要がありました。

หลังจากที่ไป๋ซู่เจินถูกขัง เสี่ยวชิงรู้สึกโกรธแค้นและเสียใจอย่างสุดซึ้ง เธอรู้ว่าด้วยพลังของเธอในตอนนี้ ไม่สามารถเอาชนะฟาไห่และช่วยพี่สาวออกมาได้

ある夜、彼女は眠っている少年のベッドのそばに立ちました。「あなたは立派な若者よ、夢蛟」と彼女はささやき、頬を一筋の涙が伝いました。「お父様も誇りに思うでしょう。でも、私はもう行かなくてはならないの。山へ行って、塔の封印を破るほど力が大きくなるまで修行しなければ」

"ข้าสาบาน! ข้าจะกลับไปบำเพ็ญเพียรที่ภูเขา ข้าจะฝึกฝนวิชาให้เก่งกล้า แล้ววันหนึ่ง ข้าจะกลับมาจัดการกับเจ้าโล้นฟาไห่ และพังเจดีย์บ้าๆ นี่เพื่อช่วยพี่สาวของข้า!" เสี่ยวชิงประกาศก้องหน้าเจดีย์เหลยเฟิง

彼女は許仙の姉に手紙を残し、出発しなければならないがいつか戻ると説明しました。そして、長い間家としてきた家を一瞥し、緑の蛇の姿に戻って夜の闇へと消えていきました。

เสี่ยวชิงกล่าวลาหรื่อเซียนและหลานชาย "ดูแลตัวเองให้ดี ข้าจะกลับมาเมื่อข้าพร้อม"

小青は、彼女と白素貞が最初に住んでいた深い森と高い峰に戻りました。彼女は次の二十年を激しい瞑想と修行に費やしました。彼女は猛烈な嵐に立ち向かい、強力な悪魔と戦い、魔法の能力を絶対的な限界まで押し上げました。痛みと疲労のすべての瞬間は、暗闇に閉じ込められた姉のイメージによって支えられていました。

จากนั้น เธอก็เหาะกลับไปยังป่าลึกในภูเขา เพื่อเก็บตัวฝึกวิชาอย่างหนักหน่วง เธอเปลี่ยนความโกรธแค้นให้เป็นพลังมุ่งมั่น รอคอยวันที่เธอจะกลับมาชำระแค้นและทวงคืนความยุติธรรมให้กับพี่สาว

「私は失敗しない」と彼女は誓い、その声は山々に響き渡りました。「杭州に戻り、必要ならあの塔を石一つ残らず取り壊してやる。法海は姉妹の愛の真の力を知ることになるわ」

หรื่อเซียนเลี้ยงดูสวี่เมิ่งเจียวเพียงลำพัง โดยมีความหวังลึกๆ ว่า สักวันหนึ่ง ครอบครัวของเขาจะได้กลับมาอยู่พร้อมหน้ากันอีกครั้ง

小青が修行している間、夢蛟は聡明で心優しい青年に成長しました。彼は才能ある学者であり、自分の街の歴史や伝説に深いつながりを感じていました。彼はよく西湖を訪れ、説明できない感覚によって雷峰塔に引き寄せられました。彼はまるで石が彼を呼び、彼が知らなかった過去の秘密をささやいているかのように感じました。次世代の力が台頭し始め、彼らの物語の最終章への舞台が整いつつありました。