雷峰塔（เจดีย์เหลยเฟิง）

第十三章：雷峰塔

บทที่ 13: เจดีย์เหลยเฟิง

雷峰塔は西湖の岸辺に高く静かにそびえ立ち、白素貞の幽閉を厳粛に思い出させるものでした。その重い石の下で、彼女は暗闇に閉じ込められ、太陽を見ることも風を感じることもできませんでした。彼女の世界との唯一のつながりは、許仙と息子への想いでした。

ในวันที่สวี่เมิ่งเจียวอายุครบหนึ่งเดือน ขณะที่ครอบครัวกำลังเฉลิมฉลอง ฟาไห่ก็บุกเข้ามาในบ้าน พร้อมกับบาตรทองคำในมือ

「待つわ」と彼女は自分に約束し、その声は小さな空間に響きました。「どれだけ時間がかかろうとも待つわ。彼らへの愛が私を強く保ってくれる」

"ไป๋ซู่เจิน! ถึงเวลาที่เจ้าต้องชดใช้กรรมแล้ว!" ฟาไห่ประกาศก้อง

上の世界では、生活が続いていました。許仙は遠くの修道院に移り、そこで質素な献身の生活を送っていました。彼は日々をお経を唱えて過ごし、夜は月を見上げて、白素貞もそれを見ているだろうかと考えました。

ไป๋ซู่เจินรู้ว่าเธอไม่สามารถหนีพ้นชะตากรรมนี้ได้ เธอมองหน้าสามีและลูกน้อยเป็นครั้งสุดท้ายด้วยน้ำตาอาบแก้ม

小青は夢蛟を育てるという任務を残されました。彼女は彼を許仙の姉と一緒に住まわせるために連れて行きました。そこなら彼は安全で、よく世話をしてもらえるでしょう。「まだ真実を知ってはいけないわ」と小青は決めました。「彼は普通の人間の男の子として育たなければならない。私たちの過去の重荷は彼が背負うには重すぎる」

"ท่านพี่ ดูแลลูกของเราให้ดี... เสี่ยวชิง ฝากดูแลพวกเขาด้วย..." ไป๋ซู่เจินสั่งเสีย

毎年、姉が幽閉された日に、小青は雷峰塔を訪れました。彼女は冷たい石の前に立ち、希望の言葉をささやきました。「修行しているわ、姉さん」と彼女は言いました。「力を蓄えているの。いつか、法海に挑戦して姉さんを自由にするくらい強くなってみせる」

ทันใดนั้น บาตรทองคำก็เปล่งแสงเจิดจ้า ดูดร่างของไป๋ซู่เจินเข้าไปข้างใน หรื่อเซียนพยายามจะเข้าไปช่วยแต่ก็ถูกพลังที่มองไม่เห็นผลักออกมา

塔は伝説の場所となりました。人々はそこを訪れ、定命の者を愛した白蛇の物語を語りました。彼女を哀れむ者もいれば、彼女は運命に値すると信じる者もいました。しかし、真実を知る者にとって、塔は世界が扱うにはあまりにも強力な愛の象徴でした。年月が過ぎ、赤ん坊だった夢蛟は少年に成長しましたが、湖畔の散歩でよく通り過ぎるまさにその塔の下に母親が閉じ込められているとは知る由もありませんでした。

ฟาไห่นำไป๋ซู่เจินไปขังไว้ใต้เจดีย์เหลยเฟิง ริมทะเลสาบซีหู และสาปแช่งว่า "จนกว่าน้ำในทะเลสาบซีหูจะแห้งเหือด หรือเจดีย์เหลยเฟิงจะพังทลาย เจ้าจะไม่มีวันได้ออกมาสู่โลกภายนอกอีก!"

หรื่อเซียนหัวใจสลาย เขาพาลูกชายไปกราบไหว้ที่หน้าเจดีย์ทุกวัน ร้องไห้คร่ำครวญด้วยความคิดถึงภรรยา การพลัดพรากครั้งนี้ช่างเจ็บปวดและโหดร้ายยิ่งนัก