断橋での再会（การพบกันใหม่ที่สะพานหัก）

第十一章：断橋での再会

บทที่ 11: การพบกันใหม่ที่สะพานหัก

金山寺での戦いの後、許仙はどうにか逃げ出し、杭州へと戻りました。彼は混乱し、怯え、起こったことすべてに圧倒されていました。白素貞と初めて出会った断橋に着くと、彼女が水辺に座り、青ざめて疲れ切っているのが見えました。

ณ สะพานต้วนเฉียว ท่ามกลางสายฝนที่โปรยปราย ไป๋ซู่เจินที่บาดเจ็บและอ่อนแรงนั่งพักอยู่โดยมีเสี่ยวชิงคอยดูแลด้วยความโกรธแค้นต่อหรื่อเซียน

「素貞？」と彼は優しく呼びかけました。

"ผู้ชายใจร้าย! พี่สาวของข้าดีต่อท่านขนาดนี้ ท่านยังกล้าทิ้งนางและไปเชื่อฟังคำของพระแก่นั่น!" เสี่ยวชิงต่อว่าด้วยความโมโห

彼女は顔を上げ、その目は涙で溢れていました。「許仙！戻ってきてくれたのね」

ทันใดนั้น หรื่อเซียนก็วิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา เมื่อเขาเห็นสภาพของไป๋ซู่เจิน เขาก็ทรุดตัวลงร้องไห้

しかし、小青はそれほど寛容ではありませんでした。彼女は二人の間に割って入り、目は怒りで燃えていました。「あんなことをしておいて、よく戻ってこられたわね？彼女を疑い、あの坊主に操られ、彼女が一番あなたを必要としていた時に見捨てたのよ！」

"น้องหญิง! ข้าผิดไปแล้ว ข้าขอโทษที่ขี้ขลาดและไม่เชื่อใจเจ้า ข้าสมควรตาย!" หรื่อเซียนคร่ำครวญ

「小青、お願い」と白素貞は懇願しました。「彼は今ここにいるわ。それがすべてよ」

เสี่ยวชิงชักดาบออกมาจะทำร้ายหรื่อเซียน แต่ไป๋ซู่เจินห้ามไว้ "เสี่ยวชิง... อย่า... เขาเป็นสามีของข้า... ข้ารักเขา..."

許仙は妻の前にひざまずきました。「本当にすまなかった、素貞。僕は臆病者だった。恐怖で君の心の真実が見えなくなっていた。洪水を見たよ、そして君が僕のためにどれだけ犠牲を払う覚悟があるかを見た。君が何者であっても構わない。ただ君を愛しているということだけは分かっているんだ」

ไป๋ซู่เจินมองหรื่อเซียนด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความรักและการให้อภัย "ท่านพี่... ข้าดีใจที่ท่านกลับมา... เรากลับบ้านกันเถอะ"

白素貞は彼を腕の中に抱きしめ、一瞬の間、世界が再び正しく感じられました。彼らは家に戻り、生活を再建しようとしました。店は閉まっていましたが、彼らにはお互いがいました。しかし、法海の影はまだ彼らの上に垂れ込めていました。白素貞は、許仙との時間が限られていることを知っていました。彼女は寺院を水没させることで天の掟を破り、正義がやがて彼女を見つけ出すことを知っていました。今のところ、彼女は一緒にいられる一秒一秒を大切にしていました。彼らの幸福が壊れやすい贈り物であることを知りながら。彼らは静かな思索の中で日々を過ごし、まもなく生まれてくる子供、精霊と定命の者の境界を超えた彼らの愛の象徴を迎える準備をしていました。

หรื่อเซียนสวมกอดภรรยาและสาบานว่าจะไม่ทอดทิ้งนางอีก ไม่ว่านางจะเป็นใครหรืออะไรก็ตาม ความรักของทั้งสองได้รับการพิสูจน์แล้วว่ามั่นคงและยิ่งใหญ่กว่าอุปสรรคใดๆ

ทั้งสามคนประคองกันกลับบ้าน ท่ามกลางความโล่งใจและความหวังที่จะได้เริ่มต้นชีวิตใหม่อีกครั้ง