西湖での出会い（การพบกันที่ทะเลสาบซีหู）

第二章：西湖での出会い

บทที่ 2: การพบกันที่ทะเลสาบซีหู

杭州の西湖は、姉妹が想像していた以上に美しい場所でした。春風が桃の花の甘い香りを運び、有名な断橋がきらめく水面に優雅に伸びていました。しかし、晴れ渡っていた空が突然暗くなり、優しい春雨が降り始め、鮮やかな風景を霧がかった夢のような絵画へと変えてしまいました。

ทะเลสาบซีหูในฤดูใบไม้ผลิเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ ผิวน้ำระยิบระยับราวกับกระจก สะท้อนความงามของต้นหลิวที่เรียงรายอยู่ริมฝั่ง ไป๋ซู่เจินและเสี่ยวชิงเดินเล่นไปตามทางเดินริมทะเลสาบ เพลิดเพลินกับบรรยากาศที่สดชื่นและมีชีวิตชีวา

「大変、姉さん！びしょ濡れになっちゃう」と、小青は広い袖で頭を覆おうとしながら叫びました。「傘を持ってくればよかった！」

ทันใดนั้น ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก ผู้คนต่างวิ่งหาที่หลบฝน แต่หญิงสาวทั้งสองไม่มีร่ม ขณะที่พวกเธอกำลังมองหาที่หลบฝน ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับร่มในมือ

白素貞は混雑した湖畔を見回しました。「心配しないで、小青。雨が止むのを待つ場所を見つけましょう。見て、岸の近くに船があるわ」

"แม่นางทั้งสอง ฝนตกหนักเช่นนี้ เชิญใช้ร่มของข้าเถิด" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสุภาพ เขาคือ หรื่อเซียน บัณฑิตหนุ่มผู้มีจิตใจดีงาม

彼女たちが雨宿りの場所へと急いでいると、湖の端の近くに立っている若い男性に気づきました。彼は質素だが清潔な衣をまとい、丈夫な紙の傘を持っていました。これは許仙（シュー・シエン）という、地元の漢方薬店で働く心優しい若者でした。突然の土砂降りに見舞われた二人の美しい女性を見て、許仙はためらうことなく進み出ました。

ไป๋ซู่เจินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม และทันใดนั้น หัวใจของเธอก็เต้นแรง เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งอย่างประหลาด ราวกับว่าพวกเธอเคยรู้จักกันมาก่อนในชาติปางก่อน

「失礼します、お嬢さん方」と許仙は丁寧に言い、軽くお辞儀をしました。「雨が強くなっています。どうぞ、私の傘を使ってください。寒さで病気になってほしくありませんから」

"ขอบคุณท่านมาก ท่านช่างมีน้ำใจงามเหลือเกิน" ไป๋ซู่เจินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่งดงาม

白素貞は彼の目を見て、即座に説明のつかないつながりを感じました。彼の目は正直で、心からの気遣いに満ちていました。「ご親切にありがとうございます」と彼女は柔らかくメロディアスな声で答えました。「でも、それではあなたが濡れてしまいます。あなたの犠牲の上にそのような寛大な申し出を受けるわけにはいきません」

หรื่อเซียนเองก็ตกตะลึงในความงามของไป๋ซู่เจิน เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคนใดที่งดงามและสง่างามเช่นนี้มาก่อน

許仙は温かく微笑みました。「私は雨には慣れていますし、家もここから遠くありません。どうか、遠慮しないでください。あなたのような優雅な女性がこのような天候に見舞われるべきではありません」

"ข้าชื่อ หรื่อเซียน ข้าเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดา ยินดีที่ได้รู้จักพวกท่าน" เขาแนะนำตัว

小青はくすくすと笑い、姉を肘でつつきました。「ほら、姉さん？ここの人間はとても親切よ！ありがとう、親切な方。ご厚意に甘えさせていただきます」

"ข้าชื่อ ไป๋ซู่เจิน และนี่คือน้องสาวของข้า เสี่ยวชิง" ไป๋ซู่เจินตอบ

許仙が白素貞に傘を手渡したとき、彼らの指が一瞬触れ合いました。その瞬間、運命の火花が点火されました。雨は降り続けましたが、白素貞にとって、世界は止まってしまったかのようでした。彼女は霧の中に去っていく若者を見つめ、すでにいつまた彼に会えるだろうかと思っていました。傘を貸すという単純な行為が、千年にわたって語り継がれる愛の物語の舞台を整えたのです。

ทั้งสามคนเดินไปพร้อมกันใต้ร่มคันเดียวกัน พูดคุยและแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ แม้ว่าฝนจะตกลงมาอย่างหนัก แต่ในใจของพวกเขากลับรู้สึกอบอุ่นและสดใส การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นลิขิตสวรรค์ที่นำพาให้พวกเขามาพบกันที่ทะเลสาบซีหูแห่งนี้