魯智深、山賊となる（หลู่จื้อเซินเป็นโจร）

第5章：魯智深、山賊となる

บทที่ 5: หลู่จื้อเซินเป็นโจร

魯智深は僧侶でしたが、普通の僧侶とは違いました。彼は酒を飲み、肉を食べるのが好きで、不正と戦うのも好きでした。

หลู่จื้อเซินเป็นพระสงฆ์ แต่เขาไม่เหมือนพระสงฆ์ทั่วไป เขาชอบดื่มเหล้าและกินเนื้อ และชอบต่อสู้กับความอยุติธรรม

ある日、魯智深は通りを歩いていて、金持ちが貧乏人をいじめているのを見ました。魯智深は非常に怒り、駆け寄って金持ちを殴りました。

วันหนึ่ง หลู่จื้อเซินเดินอยู่บนถนนและเห็นเศรษฐีรังแกคนจน หลู่จื้อเซินโกรธมากและวิ่งเข้าไปตีเศรษฐี

金持ちは非常に怒り、魯智深と戦うために多くの助っ人を見つけました。魯智深は彼らを恐れず、一人で十人以上を倒しました。

เศรษฐีโกรธมากและหาคนมาช่วยมากมายเพื่อต่อสู้กับหลู่จื้อเซิน หลู่จื้อเซินไม่กลัวพวกเขาและเอาชนะคนกว่าสิบคนด้วยตัวคนเดียว

魯智深はもう街にはいられないことを知っていたので、梁山泊へ行くことを決意しました。途中で彼は宋江に出会い、二人は友人になりました。

หลู่จื้อเซินรู้ว่าเขาอยู่ในเมืองไม่ได้อีกต่อไป จึงตัดสินใจไปที่บึงเหลียงซาน ระหว่างทางเขาพบซ่งเจียง และทั้งสองก็กลายเป็นเพื่อนกัน

魯智深は宋江に尋ねました。「どこへ行くのですか？」

หลู่จื้อเซินถามซ่งเจียงว่า "เจ้าจะไปไหน?"

宋江は言いました。「江州へ行きます。そこに流刑になりました。」

ซ่งเจียงตอบว่า "ข้าจะไปเจียงโจว ข้าถูกเนรเทศไปที่นั่น"

魯智深は言いました。「私もここを離れなければなりません。一緒に行きましょう。」

หลู่จื้อเซินกล่าวว่า "ข้าก็ต้องออกจากที่นี่เหมือนกัน ไปด้วยกันเถอะ"

そこで二人は一緒に出発しました。

ดังนั้นทั้งสองจึงออกเดินทางไปด้วยกัน