宋江、旅に出る（ซ่งเจียงออกเดินทาง）

第4章：宋江、旅に出る

บทที่ 4: ซ่งเจียงออกเดินทาง

宋江はある県の役人でした。彼は正直で、他人を助けるのが好きでした。ある日、彼の友人が罪を犯し、宋江は彼が逃げるのを助けました。

ซ่งเจียงเป็นขุนนางในอำเภอหนึ่ง เขาซื่อสัตย์และชอบช่วยเหลือผู้อื่น วันหนึ่งเพื่อนของเขาก่ออาชญากรรม และซ่งเจียงช่วยเขาหลบหนี

宋江は発見され、彼もまた流刑に処され、江州に送られました。江州への道中、宋江は多くの善人に出会い、彼らは皆彼を助けました。

ซ่งเจียงถูกเปิดโปงและถูกตัดสินเนรเทศไปยังเจียงโจว ระหว่างทางไปเจียงโจว ซ่งเจียงได้พบกับคนดีมากมาย และพวกเขาทุกคนช่วยเหลือเขา

ある日、宋江はある村を通りかかり、酒場で休憩しました。突然、悪人のグループがやってきて、宋江を傷つけようとしました。

วันหนึ่ง ซ่งเจียงผ่านหมู่บ้านแห่งหนึ่งและพักผ่อนในโรงเตี๊ยม ทันใดนั้นกลุ่มคนร้ายก็เข้ามาและต้องการทำร้ายซ่งเจียง

宋江は武術の達人ではありませんでしたが、非常に勇敢でした。彼はその悪人たちと戦い、ついに彼らを打ち負かしました。

แม้ว่าซ่งเจียงจะไม่ใช่ยอดฝีมือด้านวรยุทธ์ แต่เขาก็กล้าหาญมาก เขาต่อสู้กับคนร้ายเหล่านั้นและเอาชนะพวกเขาได้ในที่สุด

宋江は旅を続け、心の中で思いました。「私は悪いことをしたことがない。なぜこんな結末になるのか。たぶんこれは運命なのだろう。」

ซ่งเจียงเดินทางต่อและคิดในใจว่า "ข้าไม่เคยทำชั่วเลย ทำไมข้าถึงมีจุดจบเช่นนี้? บางทีนี่อาจเป็นโชคชะตา"

宋江は新しい出口を見つけることを期待して、前進し続けました。

ซ่งเจียงก้าวต่อไปข้างหน้า โดยหวังว่าจะพบทางออกใหม่