劉備、呉を攻める（เล่าปี่ตีง่อ）

第九章：劉備、呉を攻める

บทที่ 9: เล่าปี่ตีง่อ

関羽が東呉によって殺された後、劉備は関羽の仇を討つことを誓った。彼は諸葛亮の忠告を無視し、復讐のために全力を挙げて呉を攻撃することを決定した。この決定は兄弟愛によるものであったが、誤った選択であった。

หลังจากกวนอูถูกตงง่อสังหาร เล่าปี่สาบานว่าจะแก้แค้นให้กวนอู เขาละเลยคำแนะนำของขงเบ้ง ตัดสินใจระดมกำลังทั้งประเทศเพื่อตีง่อแก้แค้น แม้การตัดสินใจนี้จะมาจากความเป็นพี่น้อง แต่ก็เป็นทางเลือกที่ผิดพลาด

諸葛亮は劉備を説得し、曹操が最大の敵であり、東呉とは曹操に対抗するために団結すべきであると信じていた。しかし、劉備はすでに憎しみに目がくらんでおり、理性的な忠告を聞くことができなかった。

ขงเบ้งห้ามปรามเล่าปี่ โดยเห็นว่าโจโฉคือศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุด ควรเป็นพันธมิตรกับตงง่อเพื่อต้านโจโฉ อย่างไรก็ตาม เล่าปี่ถูกความแค้นบังตา ไม่ฟังคำแนะนำที่มีเหตุผล

劉備は大軍を率いて呉を攻撃し、当初はいくつかの勝利を収めた。東呉の軍は度々撤退し、劉備の軍は破竹の勢いで進軍した。しかし、陸遜の登場がすべてを変えた。

เล่าปี่นำทัพใหญ่โจมตีง่อ ช่วงแรกได้รับชัยชนะบ้าง กองทัพตงง่อถอยร่นติดต่อกัน กองทัพเล่าปี่บุกตะลุยอย่างรวดเร็ว อย่างไรก็ตาม การปรากฏตัวของลกซุนได้เปลี่ยนทุกอย่าง

陸遜は東呉の若い将軍で、聡明で慎重であった。彼は防御的な戦略を採用し、劉備との直接対決を避け、反撃の機会を待った。この戦略は劉備を混乱させ、彼は陸遜が臆病であると考えた。

ลกซุนเป็นขุนพลหนุ่มของตงง่อ ฉลาด รอบคอบ เขาใช้กลยุทธ์ตั้งรับ หลีกเลี่ยงการปะทะโดยตรงกับเล่าปี่ รอโอกาสตอบโต้ กลยุทธ์นี้ทำให้เล่าปี่สับสน คิดว่าลกซุนขี้ขลาด

劉備は傲慢になり、山や森に軍を駐屯させることを決定した。陸遜は機会を捉えて火攻めを開始した。火は急速に山や森に広がり、劉備の軍は混乱に陥り、甚大な死傷者を出した。

เล่าปี่หยิ่งยโส ตัดสินใจตั้งค่ายในป่าเขา ลกซุนฉวยโอกาส ใช้วิธีเผาไฟ ไฟลุกลามไปทั่วป่าเขา กองทัพเล่าปี่ตกอยู่ในความโกลาหล บาดเจ็บล้มตายอย่างหนัก

夷陵の戦いは劉備の敗北で終わった。劉備は不名誉にも益州へ逃げ帰り、数十万の軍を失った。この戦役は蜀漢の活力を大いに損ない、かつての力を取り戻すことは二度とできなかった。

ยุทธการอิเหลงจบลงด้วยความพ่ายแพ้ของเล่าปี่ เล่าปี่พ่ายแพ้ยับเยินหนีกลับเอ๊กจิ๋ว สูญเสียทหารนับแสน สงครามครั้งนี้ทำลายกำลังของจ๊กก๊กอย่างรุนแรง ไม่สามารถฟื้นคืนความแข็งแกร่งเหมือนเดิมได้อีก