晩年の生活（ชีวิตในวัยชรา）

第17章：晩年の生活

บทที่ 17: ชีวิตในวัยชรา

時が経ち、周進と范進も晩年に入りました。彼らは人生の大部分を官界で過ごし、豊富な経験と知恵を蓄積しました。

เวลาผ่านไป และโจวจินกับฟ่านจินก็เข้าสู่วัยชรา พวกเขาใช้เวลาส่วนใหญ่ในชีวิตในระบบขุนนาง สั่งสมประสบการณ์และภูมิปัญญามากมาย

引退後、周進は故郷に戻りました。彼は貯金を使って学校を建て、より多くの貧しい子供たちが勉強の夢を実現するのを助けることを望みました。彼は教育が人々の運命を変えることができると信じていました。

หลังจากเกษียณอายุ โจวจินกลับไปที่บ้านเกิด เขาใช้เงินออมเพื่อสร้างโรงเรียน โดยหวังว่าจะช่วยเด็กยากจนให้ได้เรียนหนังสือตามความฝัน เขาเชื่อว่าการศึกษาสามารถเปลี่ยนชะตาชีวิตของผู้คนได้

范進は都に留まり、朝廷に仕え続けることを選びました。すでに高齢でしたが、彼はまだ仕事への情熱を維持していました。彼の経験と知恵は彼を朝廷の重要な顧問にしました。

ฟ่านจินเลือกที่จะอยู่ในเมืองหลวงและรับใช้ราชสำนักต่อไป แม้ว่าจะแก่แล้ว แต่เขาก็ยังคงมีความกระตือรือร้นในการทำงาน ประสบการณ์และภูมิปัญญาของเขาทำให้เขาเป็นที่ปรึกษาสำคัญในราชสำนัก

周進は故郷で平和で充実した生活を送りました。毎日彼は学校で教え、子供たちと一緒にいました。これらの子供たちの笑顔を見て、彼は深い満足感を感じました。

โจวจินใช้ชีวิตอย่างสงบสุขและเติมเต็มในบ้านเกิด ทุกวันเขาสอนหนังสือที่โรงเรียนและอยู่กับเด็กๆ เมื่อมองดูใบหน้าที่ยิ้มแย้มของเด็กๆ เหล่านี้ เขารู้สึกพึงพอใจอย่างลึกซึ้ง

范進は都で周進ほどリラックスした生活を送っていませんでしたが、彼も自分の価値を見つけました。彼は自分の経験を使って若い官僚を指導し、彼らが責任をよりよく果たすのを助けました。

แม้ว่าฟ่านจินจะไม่มีชีวิตที่ผ่อนคลายเหมือนโจวจินในเมืองหลวง แต่เขาก็พบคุณค่าของตนเองเช่นกัน เขาใช้ประสบการณ์ของเขาเพื่อชี้แนะขุนนางรุ่นใหม่และช่วยให้พวกเขาปฏิบัติหน้าที่ได้ดีขึ้น

二人の男性の選択は異なっていましたが、彼らは両方とも晩年に独自の幸福を見つけました。彼らの人生には後悔もありましたが、収穫と意味もありました。

แม้ว่าทางเลือกของชายทั้งสองจะแตกต่างกัน แต่พวกเขาก็พบความสุขของตนเองในบั้นปลายชีวิต ชีวิตของพวกเขามีทั้งความเสียใจ แต่ก็มีการเก็บเกี่ยวผลและความหมาย