故郷への帰還（การกลับบ้าน）

第1章：故郷への帰還

บทที่ 1: การกลับบ้าน

厳しい寒さに耐えながら、私は故郷に戻りました。故郷は二千マイル以上離れており、二十年以上も離れていました。

ฉันฝ่าความหนาวเย็นอันรุนแรงกลับไปยังบ้านเกิด ซึ่งห่างออกไปกว่าสองพันไมล์และถูกทิ้งไว้ข้างหลังนานกว่ายี่สิบปี

真冬だったので、故郷に近づくにつれて、天気は陰鬱になりました。冷たい風が船室に吹き込み、ヒューヒューと鳴っていました。日よけの隙間から外を見ると、淡い黄色の空の下、いくつかの荒涼とした村が近くや遠くに点在しており、活気の兆候は全くありませんでした。私の心は荒涼とせざるを得ませんでした。

เนื่องจากเป็นช่วงฤดูหนาวจัด ขณะที่ฉันเข้าใกล้บ้านเกิด อากาศก็เริ่มมืดครึ้ม ลมหนาวพัดเข้ามาในห้องโดยสารเรือ ส่งเสียงหวีดหวิว มองออกไปผ่านช่องว่างในหลังคาเรือ ภายใต้ท้องฟ้าสีเหลืองซีด หมู่บ้านที่รกร้างหลายแห่งนอนกระจัดกระจายอยู่ใกล้ไกล โดยไม่มีสัญญาณแห่งชีวิตชีวาใดๆ หัวใจของฉันอดไม่ได้ที่จะรู้สึกหดหู่

ああ！これが私が二十年間絶えず思い出してきた故郷なのか？私が覚えている故郷は全くこんなふうではなかった。私の故郷はずっと良かった。しかし、その美しさを思い出し、その長所を説明するには、私にはイメージも言葉もない。ただこうだったようだ。私の故郷はもともとこうだったのだ――進歩はないが、必ずしも私が覚えている長所がないわけではない。

อา! นี่คือบ้านเกิดที่ฉันจดจำมาตลอดระยะเวลา 20 ปีหรือ? บ้านเกิดที่ฉันจำได้ไม่ได้เป็นแบบนี้เลย บ้านเกิดของฉันดีกว่านี้มาก แต่เพื่อระลึกถึงความงามและบรรยายข้อดีของมัน ฉันไม่มีภาพ ไม่มีคำพูด ดูเหมือนว่ามันจะเป็นเช่นนี้เอง บ้านเกิดของฉันเดิมทีเป็นเช่นนี้—ไม่มีความก้าวหน้า แต่ก็ไม่จำเป็นว่าจะไม่มีข้อดีที่ฉันจำได้