Wuthering Heights - Chapter 17
Wuthering Heights - บทที่ 17
A_New_Beginning
การเริ่มต้นใหม่
After Heathcliff's death, life at Wuthering Heights changed completely. Without his dark presence, the house seemed to brighten, as if the sun had finally broken through the clouds.
หลังการตายของฮีธคลิฟฟ์ ชีวิตที่ Wuthering Heights เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง ปราศจากความมืดมนของเขา บ้านดูเหมือนจะสว่างไสวขึ้น ราวกับดวงอาทิตย์ได้ทะลุผ่านเมฆออกมาในที่สุด
Cathy and Hareton were now the masters of the house. Together, they decided to renovate Wuthering Heights, to make it a comfortable, happy home. They cleaned the rooms and repaired the furniture, and they planted new gardens around the house.
แคธี่และแฮร์ตันกลายเป็นเจ้าของบ้าน ร่วมกันตัดสินใจปรับปรุง Wuthering Heights ให้เป็นบ้านที่สะดวกสบายและมีความสุข พวกเขาทำความสะอาดห้อง ซ่อมแซมเฟอร์นิเจอร์ และปลูกสวนใหม่รอบบ้าน
Hareton, who had been denied an education, now worked hard to learn. With Cathy's help, he learned to read and write, and he became educated and confident. Cathy was proud of his progress and admired his determination.
แฮร์ตันซึ่งถูกปิดกั้นการศึกษา ตอนนี้ขยันเรียนรู้ ด้วยความช่วยเหลือของแคธี่ เขาเรียนอ่านเขียน และกลายเป็นคนมีความรู้และมั่นใจ แคธี่ภูมิใจในความก้าวหน้าของเขาและชื่นชมความมุ่งมั่นของเขา
They also took care of Thrushcross Grange, which now belonged to Cathy as Linton's widow. They traveled between the two houses, enjoying the beauty of both places.
พวกเขายังดูแล Thrushcross Grange ซึ่งตอนนี้เป็นของแคธี่ในฐานะหม้ายของลินตัน พวกเขาเดินทางไปมาระหว่างบ้านสองหลัง เพลิดเพลินกับความงามของทั้งสองที่
Mrs. Dean watched them with joy. She remembered the dark, unhappy days of the past, and she was glad that this new generation had found happiness. The cycle of hatred and revenge had finally been broken.
คุณนายดีนมองดูพวกเขาด้วยความสุข เธอจำวันเวลาที่มืดมนและไม่มีความสุขในอดีตได้ และดีใจที่คนรุ่นใหม่นี้พบความสุข วงจรแห่งความเกลียดชังและการแก้แค้นถูกทำลายลงในที่สุด
Cathy and Hareton grew closer each day. They had been friends first, but their friendship gradually became something deeper. They respected each other and cared for each other, and they shared a love that was gentle and kind, not wild and passionate like Catherine and Heathcliff's love.
แคธี่และแฮร์ตันใกล้ชิดกันมากขึ้นทุกวัน พวกเขาเริ่มจากเป็นเพื่อน แต่มิตรภาพค่อยๆ กลายเป็นอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้น พวกเขาเคารพและห่วงใยซึ่งกันและกัน และแบ่งปันความรักที่อ่อนโยนและใจดี ไม่ใช่ป่าเถื่อนและเร่าร้อนเหมือนความรักของแคทเธอรีนและฮีธคลิฟฟ์
One evening, as they watched the sunset over the moors, Hareton took Cathy's hand.
เย็นวันหนึ่ง ขณะดูพระอาทิตย์ตกดินเหนือทุ่งมัวร์ แฮร์ตันจับมือแคธี่
'I never thought I would be happy here,' he said quietly. 'You changed everything, Cathy. You gave me hope and a future.'
'ฉันไม่เคยคิดว่าจะมีความสุขที่นี่' เขากล่าวเบาๆ 'คุณเปลี่ยนทุกอย่าง แคธี่ คุณให้ความหวังและอนาคตแก่ฉัน'
Cathy smiled at him. 'We gave each other hope,' she said. 'We survived the darkness, and now we have found the light.'
แคธี่ยิ้มให้เขา 'เราให้ความหวังแก่กันและกัน' เธอกล่าว 'เราผ่านพ้นความมืดมนมาได้ และตอนนี้เราพบแสงสว่างแล้ว'
The moors, once the setting for so much suffering and pain, were now a place of peace and beauty. Cathy and Hareton walked together on the hills, enjoying the wind and the wildflowers, creating new memories to replace the old, painful ones.
ทุ่งมัวร์ ซึ่งครั้งหนึ่งเคยเป็นฉากแห่งความทุกข์ทรมานและความเจ็บปวด ตอนนี้กลายเป็นสถานที่แห่งความสงบและความงาม แคธี่และแฮร์ตันเดินด้วยกันบนเนินเขา เพลิดเพลินกับสายลมและดอกไม้ป่า สร้างความทรงจำใหม่มาแทนที่ความทรงจำเก่าๆ ที่เจ็บปวด
The ghosts of the past had finally been laid to rest, and the future was bright with promise.
ผีในอดีตได้พักผ่อนในที่สุด และอนาคตก็สดใสด้วยคำสัญญา