Wuthering Heights（วูเธอริง ไฮตส์）

Wuthering Heights - Chapter 2

Wuthering Heights - บทที่ 2

The_Ghost_in_the_Night

ผีในยามค่ำคืน

Yesterday afternoon set in misty and cold. I had half a mind to spend it by my study fire, instead of wading through heath and mud to Wuthering Heights.

บ่ายวานนี้อากาศเริ่มมีหมอกและหนาวเย็น ฉันลังเลใจว่าจะใช้เวลาอยู่ข้างเตาผิงในห้องทำงาน แทนที่จะลุยผ่านทุ่งหญ้าและโคลนไปยัง Wuthering Heights

'You have brought me a letter, I hope,' said my host, 'from Mrs. Dean?'

'คุณคงนำจดหมายมาให้ผมกระมัง' เจ้าบ้านของฉันกล่าว 'จากคุณนายดีนหรือ?'

'No,' I replied.

'เปล่าครับ' ฉันตอบ

'You are not accustomed to the country, I can tell by your accent,' he said. 'Where did you come from?'

'คุณไม่คุ้นเคยกับชนบท ผมบอกได้จากสำเนียงของคุณ' เขากล่าว 'คุณมาจากไหน?'

'From the south.'

'จากทางใต้ครับ'

He went to the window, measuring the height with his eye, and then looked at me.

เขาเดินไปที่หน้าต่าง กะความสูงด้วยสายตา แล้วหันมามองฉัน

'If you stay here, I shall be your landlord's neighbor for some time. Will you tell me your name?'

'ถ้าคุณอยู่ที่นี่ ผมคงจะเป็นเพื่อนบ้านของเจ้าของที่ดินของคุณไปอีกสักพัก คุณจะบอกชื่อของคุณให้ผมทราบได้ไหม?'

'Mr. Lockwood,' I answered. 'And yours is Mr. Heathcliff?'

'คุณล็อควูดครับ' ฉันตอบ 'และของคุณคือคุณฮีธคลิฟฟ์ใช่ไหมครับ?'

'Heathcliff,' he replied.

'ฮีธคลิฟฟ์' เขาตอบ

'And your wife is living, I suppose?'

'และภรรยาของคุณยังมีชีวิตอยู่ ผมสันนิษฐานว่า?'

'My wife is dead.'

'ภรรยาของผมเสียชีวิตแล้ว'

That night, a strange thing happened. I was awakened by a sound at my window. I imagined it was a branch of a fir tree tapping against the pane, as I had heard it in the windy weather before. I determined to silence it, and pulled the sash.

คืนนั้น มีเหตุการณ์ประหลาดเกิดขึ้น ฉันตื่นขึ้นเพราะเสียงที่หน้าต่าง ฉันจินตนาการว่าเป็นกิ่งสนที่เคาะกระจก อย่างที่เคยได้ยินในวันที่ลมแรงมาก่อน ฉันตัดสินใจจะทำให้มันเงียบ และดึงบานหน้าต่าง

But it was no branch! A small, pale hand, and the face of a child looked through the window.

แต่มันไม่ใช่กิ่งไม้! มือเล็กๆ ซีดๆ และใบหน้าของเด็กมองผ่านหน้าต่างเข้ามา

'Let me in! Let me in!' cried a voice.

'ให้ฉันเข้าไป! ให้ฉันเข้าไป!' เสียงหนึ่งร้อง

'Who are you?' I asked, pulling back the curtain.

'เธอเป็นใคร?' ฉันถาม ดึงผ้าม่านกลับ

'No, you won't!' she said, when she saw me. 'I have been a waif for twenty years.'

'ไม่ คุณจะไม่ทำอย่างนั้น!' เธอพูดเมื่อเห็นฉัน 'ฉันเร่ร่อนมาตลอดยี่สิบปี'

The ghost continued to tap at the pane. I felt horror and called for help.

ผียังคงเคาะที่กระจก ฉันรู้สึกหวาดกลัวและตะโกนเรียกให้ช่วย

'What's the matter?' shouted Heathcliff from below.

'เกิดอะไรขึ้น?' ฮีธคลิฟฟ์ตะโกนถามจากข้างล่าง

'There's someone at your window, sir,' I answered.

'มีใครบางคนอยู่ที่หน้าต่างของคุณครับ' ฉันตอบ

Heathcliff opened the window, but there was nothing there. He seemed disappointed. He rushed down the stairs.

ฮีธคลิฟฟ์เปิดหน้าต่าง แต่ไม่มีอะไรอยู่ที่นั่น เขาดูผิดหวัง เขารีบวิ่งลงบันไดไป

The next morning, I asked Mrs. Dean about the ghost. She looked pale and frightened.

เช้าวันรุ่งขึ้น ฉันถามคุณนายดีนเรื่องผี เธอหน้าซีดและดูหวาดกลัว

'It was Catherine Earnshaw,' she said. 'Mr. Heathcliff's love. She died many years ago, but her spirit has never left Wuthering Heights.'

'นั่นคือแคทเธอรีน เอิร์นชอว์' เธอกล่าว 'คนรักของคุณฮีธคลิฟฟ์ เธอเสียชีวิตไปหลายปีแล้ว แต่วิญญาณของเธอไม่เคยจาก Wuthering Heights ไปเลย'

I was stunned. A real ghost! In England! And in my landlord's house!

ฉันตะลึง ผีจริงๆ! ในอังกฤษ! และในบ้านเจ้าของที่ดินของฉัน!

'You must leave,' Mrs. Dean said urgently. 'Mr. Heathcliff will not like that you have seen her.'

'คุณต้องไปจากที่นี่' คุณนายดีนกล่าวอย่างเร่งด่วน 'คุณฮีธคลิฟฟ์จะไม่ชอบที่คุณเห็นเธอ'

But I was curious. I wanted to know more about this Catherine and about Heathcliff. And so, I stayed, little knowing that my curiosity would lead me into the dark history of Wuthering Heights.

แต่ฉันอยากรู้อยากเห็น ฉันต้องการรู้เพิ่มเติมเกี่ยวกับแคทเธอรีนคนนี้และเกี่ยวกับฮีธคลิฟฟ์ และดังนั้น ฉันจึงอยู่ต่อ โดยไม่รู้เลยว่าความอยากรู้อยากเห็นของฉันจะนำพาฉันไปสู่ประวัติศาสตร์อันมืดมนของ Wuthering Heights