Ulysses - Chapter 19
Ulysses - บทที่ 19
Bloom entered the bedroom where Molly lay sleeping. The bed was warm, rumpled from her afternoon activities. He could smell Boylan's presence, the evidence of their encounter impossible to ignore.
บลูมเดินเข้าไปในห้องนอนที่มอลลี่กำลังหลับอยู่ เตียงอบอุ่นและยับย่นจากการพบนัดพบยามบ่าย เขาได้กลิ่นของบอยแลน หลักฐานที่ไม่อาจปฏิเสธได้ของการอยู่ด้วยกัน
He examined the bed carefully, noting every detail with scientific detachment. The sheets were disturbed, the pillows displaced. He found a small stain, proof of what had occurred. The knowledge settled in his stomach like lead.
ด้วยความนิ่งเฉยแบบวิทยาศาสตร์ เขาสำรวจเตียงอย่างละเอียด ผ้าปูที่นอนยุ่งเหยิง หมอนถูกขยับ เขาเห็นรอยเปื้อนเล็กๆ หลักฐานของสิ่งที่เกิดขึ้น ความรู้นั้นหนักอึ้งเหมือนตะกั่วในท้อง
Molly stirred but didn't wake. Bloom looked at her in the dim light, seeing the woman he had married so many years ago. She was still beautiful, still desirable. He understood why Boylan wanted her, why any man would.
มอลลี่ขยับตัวแต่ไม่ตื่น บลูมมองเธอในแสงสลัว ผู้หญิงที่เขาแต่งงานด้วยเมื่อหลายปีก่อน เธอยังคงงดงาม ยังคงน่าปรารถนา เขาเข้าใจว่าทำไมบอยแลนถึงต้องการเธอ ทำไมผู้ชายคนไหนๆ ก็ต้องการ
He thought about their marriage, about how they had drifted apart over the years. The death of Rudy had changed everything, had created a distance between them that neither could bridge. They hadn't made love properly in over ten years.
เขาคิดถึงชีวิตแต่งงานของพวกเขา ว่าพวกเขาห่างเหินกันแค่ไหนตลอดหลายปี การตายของรูดี้เปลี่ยนทุกอย่าง สร้างช่องว่างระหว่างพวกเขาที่ไม่มีใครเติมเต็มได้ พวกเขาไม่ได้รักกันอย่างถูกต้องมานานกว่าสิบปีแล้ว
Could he blame Molly for seeking comfort elsewhere? She was a passionate woman with normal desires. He had failed to satisfy her, had withdrawn into himself after Rudy's death. Perhaps this was inevitable.
เขาจะโทษมอลลี่ที่หาความสบายใจจากที่อื่นได้ไหม? เธอเป็นผู้หญิงที่เร่าร้อนและมีความต้องการปกติ เขาไม่สามารถเติมเต็มเธอได้ ถอยหนีเข้าไปในตัวเองหลังรูดี้ตาย บางทีนี่อาจหลีกเลี่ยงไม่ได้
Bloom undressed quietly and climbed into bed beside his wife. The sheets were cool on his side, warm on hers. He lay still, listening to her breathing, feeling the familiar weight of her body next to his.
บลูมถอดเสื้อผ้าอย่างเงียบๆ และลงนอนข้างภรรยา ผ้าปูที่นอนฝั่งเขาเย็น ฝั่งเธออุ่น เขานอนนิ่ง ฟังเสียงลมหายใจของเธอ รู้สึกถึงน้ำหนักที่คุ้นเคยของร่างเธอข้างกาย
He thought about asking her to make love, about trying to reclaim what they had lost. But he knew it wouldn't happen. The moment wasn't right, the wounds too fresh. Perhaps tomorrow, or next week, or never.
เขาคิดถึงการขอความรักจากเธอ พยายามเรียกคืนสิ่งที่สูญเสียไป แต่เขารู้ว่ามันจะไม่เกิดขึ้น จังหวะเวลาไม่ดี แผลยังสดเกินไป พรุ่งนี้ หรืออาทิตย์หน้า หรืออาจไม่มีวัน
Instead, Bloom kissed Molly's bottom, a gesture of affection and acceptance. She was his wife, for better or worse. He would stay with her, would continue their imperfect life together.
แทนที่จะทำอย่างนั้น บลูมจูบที่ก้นของมอลลี่ เครื่องหมายแห่งความรักและการยอมรับ เธอคือภรรยาของเขา ไม่ว่าจะดีหรือร้าย เขาจะอยู่กับเธอ ดำเนินชีวิตที่ไม่สมบูรณ์ร่วมกันต่อไป
Sleep came slowly, bringing strange dreams and half-formed thoughts. The day was finally over.
ความง่วงงุนค่อยๆ ครอบงำ นำมาซึ่งความฝันแปลกประหลาดและความคิดที่ก่อตัวไม่สมบูรณ์ วันสิ้นสุดลงในที่สุด