Ulysses - Chapter 11
Ulysses - บทที่ 11
Bloom entered Barney Kiernan's pub reluctantly, meeting a group of Irish nationalists who were drinking and discussing politics. The atmosphere was thick with cigarette smoke and aggressive masculinity. These men represented a Dublin Bloom could never fully join.
บลูมเดินเข้าไปในผับของบาร์นีย์ เคียร์แนนอย่างไม่เต็มใจ และพบกับกลุ่มชาตินิยมชาวไอริชที่กำลังดื่มและถกเถียงเรื่องการเมือง อากาศอบอวลด้วยควันบุหรี่และความเป็นชายที่ก้าวร้าว ชายเหล่านี้เป็นตัวแทนของดับลินที่บลูมไม่มีวันเข้าเป็นส่วนหนึ่งได้อย่างสมบูรณ์
The Citizen, a fierce nationalist, dominated the conversation with his passionate speeches about Irish independence. He spoke of ancient heroes, of Ireland's glorious past, of the need to throw off English oppression. The others listened admiringly, raising their glasses in agreement.
ชาตินิยมหัวรุนแรงที่ได้ฉายาว่า "เดอะซิติเซน" ครอบงำวงสนทนาด้วยสุนทรพจน์อันเร่าร้อนเกี่ยวกับเอกราชของไอร์แลนด์ เขาพูดถึงวีรบุรุษในอดีต อดีตอันรุ่งโรจน์ และความจำเป็นที่จะสลัดแอกอังกฤษ คนอื่นๆ ฟังด้วยความชื่นชม ยกแก้วเห็นด้วย
Bloom tried to participate, offering his own views on nationality and identity. But his rational, humanistic perspective clashed with the Citizen's emotional nationalism. Bloom believed in universal brotherhood, in the common humanity that transcended national boundaries.
บลูมพยายามเข้าร่วม แสดงความเห็นเรื่องสัญชาติและอัตลักษณ์ แต่มุมมองที่มีเหตุผลและมนุษยธรรมของเขาขัดแย้งกับชาตินิยมทางอารมณ์ของ "เดอะซิติเซน" บลูมเชื่อในภราดรภาพสากล ความเป็นมนุษย์ร่วมกันที่ข้ามพรมแดน
"What is a nation?" Bloom asked. "A nation is the same people living in the same place. Or living in different places."
"ชาติคืออะไร?" บลูมถาม "ชาติคือคนกลุ่มเดียวกันที่อยู่ในที่เดียวกัน หรือคนในที่ต่างกัน"
The Citizen mocked him, calling him a foreigner, reminding everyone of Bloom's Jewish heritage. The anti-Semitic remarks grew more pointed, more hostile. Bloom felt the danger rising, felt the mob mentality taking hold.
"เดอะซิติเซน" ล้อเลียนเขา เรียกเขาว่าคนต่างด้าว ย้ำเตือนทุกคนถึงเชื้อสายยิวของบลูม คำพูดเหยียดเชื้อชาติรุนแรงและเป็นปฏิปักษ์ขึ้นเรื่อยๆ บลูมรู้สึกถึงอันตรายที่ก่อตัว รู้สึกว่าฝูงชนกำลังตกอยู่ภายใต้สัญชาตญาณดิบ
He defended himself calmly, refusing to be provoked into anger. He spoke of persecution, of the Jewish people's suffering throughout history. But his words only inflamed the situation further. The Citizen saw him as an outsider, an enemy of Ireland.
เขาปกป้องตัวเองอย่างใจเย็น ปฏิเสธที่จะโกรธ เขาพูดถึงการกดขี่ข่มเหง ความทุกข์ทรมานของชาวยิวตลอดประวัติศาสตร์ แต่คำพูดของเขายิ่งทำให้สถานการณ์แย่ลง "เดอะซิติเซน" มองเขาเป็นศัตรู เป็นผู้ทรยศต่อไอร์แลนด์
The confrontation escalated until Bloom was forced to leave, barely escaping physical violence. As he fled, the Citizen threw a biscuit tin after him, cursing him as a traitor and a coward.
ความขัดแย้งรุนแรงขึ้น และบลูมต้องหนีออกมา หวุดหวิดจะถูกทำร้ายร่างกาย ขณะที่เขาหนี "เดอะซิติเซน" ขว้างกระป๋องบิสกิตใส่ ตะโกนด่าทอว่าเป็นคนขี้ขลาดตาขาว
Walking away, Bloom reflected on the incident. Nationalism could be as dangerous as any other form of tribalism, he thought. It divided people, created enemies where none need exist.
ขณะเดินจากมา บลูมครุ่นคิดถึงเหตุการณ์นี้ ชาตินิยมอาจอันตรายพอๆ กับคติชนเผ่าอื่นๆ เขาคิด มันแบ่งแยกผู้คนและสร้างศัตรูในที่ที่ไม่ควรมี