Ulysses - Chapter 2
Ulysses - บทที่ 2
Stephen stood before his students at Mr. Deasy's school, teaching history with a weary heart. The boys fidgeted in their seats, barely listening as he spoke of ancient battles and fallen empires. Their young faces showed no comprehension of the weight of history, the burden of the past.
สตีเฟนยืนอยู่หน้าชั้นเรียนในโรงเรียนของมิสเตอร์ดีซี สอนประวัติศาสตร์ด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง เด็กชายขยับตัวไปมาบนที่นั่ง แทบไม่ฟังเรื่องการรบในอดีตและอาณาจักรที่ล่มสลาย บนใบหน้าอ่อนเยาว์ของพวกเขาไม่ปรากฏความเข้าใจในความหนักหน่วงของประวัติศาสตร์หรือภาระของอดีต
"What is a pier, sir?" one student asked, confusing the lesson entirely.
"ครูครับ ท่าเรือคืออะไร?" นักเรียนคนหนึ่งถาม ขัดจังหวะบทเรียนจนเสียกระบวน
Stephen sighed. How could he teach these privileged boys about suffering and loss? They knew nothing of poverty, nothing of grief. Their lives stretched before them, unmarked by tragedy.
สตีเฟนถอนหายใจ เขาจะสอนเด็กชายผู้โชคดีเหล่านี้เกี่ยวกับความทุกข์ทรมานและการสูญเสียได้อย่างไร? พวกเขาไม่รู้จักความยากจนหรือความโศกเศร้า ชีวิตของพวกเขาแผ่ขยายอยู่เบื้องหน้า ไร้รอยแผลจากโศกนาฏกรรม
After class, Mr. Deasy summoned Stephen to his office. The old headmaster counted out Stephen's meager wages, coin by coin, lecturing him about thrift and responsibility. Deasy's worldview was simple: work hard, save money, trust in God and England.
หลังเลิกเรียน มิสเตอร์ดีซีเรียกสตีเฟนไปที่ห้องทำงาน ครูใหญ่ชราเทศนาเรื่องการประหยัดและความรับผิดชอบขณะนับเหรียญแต่ละเหรียญจากเงินเดือนอันน้อยนิดของสตีเฟน มุมมองโลกของดีซีนั้นเรียบง่าย: ทำงานหนัก เก็บเงิน เชื่อในพระเจ้าและอังกฤษ
"The Jews are to blame for our troubles," Deasy declared suddenly, his face reddening. "They sinned against the light."
"พวกยิวคือต้นตอของปัญหาของเรา" ดีซีประกาศทันที หน้าแดง "พวกเขาทำบาปต่อแสงสว่าง"
Stephen listened politely, though he disagreed. He thought of the Jewish merchants in Dublin, hardworking and honest. Deasy's prejudice was born of ignorance, not wisdom.
สตีเฟนฟังอย่างสุภาพแต่ไม่เห็นด้วย เขานึกถึงพ่อค้าชาวยิวในดับลิน คนที่ขยันและซื่อสัตย์ อคติของดีซีมาจากความไม่รู้ ไม่ใช่ปัญญา
"I have a letter about foot-and-mouth disease," Deasy continued, thrusting papers at Stephen. "Take it to the newspaper offices. Use your connections."
"นี่จดหมายเกี่ยวกับโรคปากและเท้าเปื่อย" ดีซีพูดต่อ ยัดเอกสารใส่มือสตีเฟน "เอาไปให้หนังสือพิมพ์ ใช้เส้นสายของเธอสิ"
Stephen accepted the letter, knowing he would deliver it though he cared nothing for Deasy's agricultural concerns. He needed the money, needed this job, however much he despised it.
สตีเฟนรับจดหมาย เขาไม่สนใจความกังวลเรื่องการเกษตรของดีซี แต่เขาจะไปส่งให้ เขาต้องการเงิน ไม่ว่าเขาจะดูถูกงานนี้แค่ไหน เขาก็จำเป็นต้องทำ
As he left the school, Stephen felt the weight of obligation pressing down upon him. He owed money to everyone, owed his time to Deasy, owed his life to expectations he could never fulfill.
เมื่อเดินออกจากโรงเรียน สตีเฟนรู้สึกถึงภาระหน้าที่ที่กดทับ เขาเป็นหนี้ทุกคน เป็นหนี้เวลาต่อดีซี เป็นหนี้ชีวิตต่อความคาดหวังที่ไม่มีวันเติมเต็ม