Ulysses - Chapter 1
Ulysses - บทที่ 1
Stephen Dedalus awoke to the sound of Buck Mulligan's booming voice echoing through the Martello tower. The morning sun cast long shadows across the stone floor as Buck stood at the parapet, shaving bowl in hand, performing his mock ceremony.
สตีเฟน เดดาลัส ตื่นขึ้นมาด้วยเสียงตะโกนก้องของบัค มัลลิแกน ที่สะท้อนไปทั่วหอคอยมาร์เทลโล แสงอาทิตย์ยามเช้าทอดยาวลงบนพื้นหิน ขณะที่บัคยืนอยู่ที่เชิงเทิน ถือชามโกนหนวด ทำพิธีกรรมล้อเลียนของเขา
"Come up, Kinch," Buck called down the winding stairs. "The sea awaits us."
"ขึ้นมาสิ คินช์" บัคตะโกนลงไปที่บันไดวน "ทะเลรอเราอยู่"
Stephen climbed slowly, his mind heavy with thoughts of his mother's death. The guilt weighed upon him like a stone. He had refused to kneel at her deathbed, refused to pray as she had begged. Now her ghost haunted his dreams, her reproachful eyes following him everywhere.
สตีเฟนเดินขึ้นบันไดอย่างช้าๆ ความทรงจำเรื่องการตายของแม่หนักอึ้งอยู่ในใจ ความรู้สึกผิดกดทับเขาเหมือนก้อนหิน เขาปฏิเสธที่จะคุกเข่าข้างเตียงตอนแม่จะสิ้นใจ ปฏิเสธที่จะสวดมนต์ตามที่เธอขอร้อง ตอนนี้วิญญาณของเธอตามหลอกหลอนในความฝัน และสายตาที่ตำหนิก็ติดตามเขาไปทุกที่
Buck continued his theatrical performance, quoting Latin phrases and making grand gestures. He was always performing, always the center of attention. Stephen watched him with a mixture of amusement and irritation.
บัคยังคงแสดงละครของเขาต่อไป อ้างวลีภาษาละตินและทำท่าทางเกินจริง เขาเล่นละครอยู่เสมอ เป็นจุดสนใจเสมอ สตีเฟนมองดูด้วยความรู้สึกผสมปนเปกันระหว่างความขบขันและความรำคาญ
"Tell me, Kinch," Buck said, turning serious for a moment, "why do you wear that black suit? Your mother's been dead nearly a year."
"บอกฉันสิ คินช์" บัคพูดด้วยสีหน้าจริงจังชั่วขณะ "ทำไมแกถึงใส่ชุดไว้ทุกข์สีดำนี่? แม่แกตายไปเกือบปีแล้วนะ"
Stephen said nothing. How could he explain the burden of grief and guilt that consumed him? How could Buck, with his easy laughter and careless manner, understand the weight of conscience?
สตีเฟนไม่ตอบ เขาจะอธิบายความหนักหน่วงของความโศกเศร้าและความรู้สึกผิดที่กัดกินเขาได้อย่างไร? สำหรับบัคที่ร่าเริงและไม่คิดอะไรมาก ความรู้สึกผิดชอบชั่วดีเป็นเรื่องที่เข้าใจไม่ได้
The morning stretched before them, full of possibility and dread. Stephen knew he must leave this tower, leave Buck and his mockery behind. But where would he go? What would he do? These questions plagued him as the sun rose higher in the sky.
ยามเช้าแผ่ขยายอยู่เบื้องหน้าพวกเขา เต็มไปด้วยความเป็นไปได้และความหวาดกลัว สตีเฟนรู้ว่าเขาต้องออกจากหอคอยนี้ ทิ้งบัคและการล้อเลียนของเขาไว้เบื้องหลัง แต่เขาจะไปไหน? เขาจะทำอะไร? คำถามเหล่านี้ทรมานเขาเมื่อดวงอาทิตย์ลอยสูงขึ้นบนท้องฟ้า
Buck returned to his shaving, humming a tune. The ordinary morning ritual continued, but for Stephen, nothing felt ordinary anymore. Everything was charged with meaning, heavy with significance.
บัคกลับไปโกนหนวดพร้อมฮัมเพลง พิธีกรรมยามเช้าที่แสนธรรมดาดำเนินต่อไป แต่สำหรับสตีเฟน ไม่มีอะไรให้ความรู้สึกธรรมดาอีกแล้ว ทุกสิ่งมีความหมาย แบกรับความสำคัญที่หนักอึ้ง