Sons and Lovers - Chapter 10
ลูกชายและคนรัก - บทที่ 10
As Paul grew older, his relationship with his mother became more complicated. Gertrude had given all her love to her sons, and she expected their love and attention in return.
เมื่อพอลโตขึ้น ความสัมพันธ์ของเขากับแม่ก็ซับซ้อนยิ่งขึ้น เกอร์ทรูดได้มอบความรักทั้งหมดให้กับลูกชายของเธอ และเธอคาดหวังที่จะได้รับความรักและความเอาใจใส่จากพวกเขาเป็นการตอบแทน
With William gone, Paul became the focus of all her hopes and dreams. She watched his every move, commented on everything he did, and seemed unable to let him make his own decisions.
เมื่อวิลเลียมจากไป พอลก็กลายเป็นศูนย์กลางของความหวังและความฝันทั้งหมดของเธอ เธอกำลังเฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา วิจารณ์ทุกสิ่งที่เขาทำ และดูเหมือนจะไม่สามารถปล่อยให้เขาตัดสินใจด้วยตัวเองได้
"You should not spend so much time with Clara," she would say. "She is a married woman. It is not proper."
"ลูกไม่ควรใช้เวลาอยู่กับคลาร่ามากขนาดนั้นนะ" เธอบอกเขา "เธอเป็นผู้หญิงที่แต่งงานแล้ว มันไม่เหมาะสม"
Or, "Miriam is too serious for you. She will make your life sad."
หรือ "มิเรียมจริงจังกับลูกเกินไป เธอจะทำให้ชีวิตลูกเศร้าหมอง"
Paul felt trapped. He loved his mother, but her constant interference was suffocating.
พอลรู้สึกเหมือนติดกับดัก เขารักแม่ แต่การเข้ามาแทรกแซงอยู่ตลอดเวลาของเธอมันทำให้เขาอึดอัด
"Mother, I must live my own life," he said to her one day, trying to be gentle.
"แม่ครับ ผมต้องใช้ชีวิตของผมเองนะ" วันหนึ่งเขาบอกเธอ พยายามพูดอย่างอ่อนโยน
Gertrude looked at him, hurt in her eyes. "I only want what is best for you, Paul. I only want you to be happy."
เกอร์ทรูดมองเขาด้วยความเจ็บปวดในดวงตา "แม่แค่อยากให้ลูกได้สิ่งที่ดีที่สุดนะพอล แม่อยากให้ลูกมีความสุขเท่านั้น"
But Paul wondered if she really knew what was best for him. She wanted him to be a gentleman, an artist, a successful man. She didn't know that he was struggling with his identity, with his desires, with the person he was becoming.
แต่พอลสงสัยว่าเธอรู้จริงๆ หรือเปล่าว่าอะไรดีที่สุดสำหรับเขา เธออยากให้เขาเป็นสุภาพบุรุษ เป็นศิลปิน เป็นผู้ชายที่ประสบความสำเร็จ เธอไม่รู้ว่าเขากำลังดิ้นรนกับตัวตนของเขา กับความปรารถนาของเขา กับคนที่เขากำลังจะเป็น
Walter, watching all this from the background, said little. He had learned long ago that it was no use to argue with Gertrude. She was a force that could not be stopped.
วอลเตอร์ ซึ่งเฝ้าดูเรื่องทั้งหมดนี้อยู่เบื้องหลัง พูดเพียงเล็กน้อย เขาเรียนรู้มานานแล้วว่าการโต้เถียงกับเกอร์ทรูดนั้นเปล่าประโยชน์ เธอเป็นพลังที่ไม่สามารถหยุดยั้งได้
But he felt sympathy for his son. He saw the way Paul was pulled in different directions, the confusion in the young man's eyes.
แต่เขารู้สึกสงสารลูกชาย เขาเห็นพอลถูกดึงไปในทิศทางต่างๆ ความสับสนในดวงตาของชายหนุ่ม
"Let the boy be," Walter thought to himself. "Let him make his own mistakes."
"ปล่อยเด็กคนนั้นไปเถอะ" วอลเตอร์คิดในใจ "ปล่อยให้เขาทำผิดพลาดด้วยตัวเอง"
The tension in the house grew. Gertrude's love for her son had become a burden, a heavy weight that Paul carried with him everywhere.
ความตึงเครียดในบ้านก่อตัวขึ้น ความรักที่เกอร์ทรูดมีต่อลูกชายกลายเป็นภาระ เป็นน้ำหนักอันหนักอึ้งที่พอลต้องแบกรับไปทุกหนทุกแห่ง
He started spending more time away from home, looking for excuses to be elsewhere—working late, going for long walks, anything to escape the pressure of his mother's expectations.
เขาเริ่มใช้เวลาอยู่นอกบ้านมากขึ้น หาข้ออ้างที่จะไปอยู่ที่อื่น — ทำงานดึก เดินเล่นไกลๆ ทำอะไรก็ได้เพื่อหลีกหนีจากความกดดันจากความคาดหวังของแม่