Sons and Lovers - Chapter 4
ลูกชายและคนรัก - บทที่ 4
Paul's artistic talents began to show themselves clearly. He loved to draw and paint, spending hours in his room creating pictures of the countryside around their village.
พรสวรรค์ทางศิลปะของพอลเริ่มปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน เขารักการวาดภาพและระบายสี ใช้เวลาหลายชั่วโมงในห้องของเขาสร้างสรรค์ภาพทิวทัศน์ชนบทรอบๆ หมู่บ้านของพวกเขา
Gertrude was proud of her son's talent. She saw in it a sign of his refinement, proof that he was different from the rough miners' children.
เกอร์ทรูดภูมิใจในพรสวรรค์ของลูกชาย เธอเห็นในตัวเขาถึงสัญญาณแห่งความมีรสนิยมของเธอ เป็นข้อพิสูจน์ว่าเขาแตกต่างจากลูกหลานที่หยาบกระด้างของคนงานเหมือง
"Paul will be an artist," she told her friends. "He will escape this life."
"พอลจะเป็นศิลปิน" เธอบอกกับเพื่อนๆ ของเธอ "เขาจะหนีไปจากชีวิตแบบนี้"
But Walter could not understand it. Art seemed to him a waste of time. "How will drawing put bread on the table?" he would ask. "He needs to learn a trade."
แต่วอลเตอร์ไม่สามารถเข้าใจเรื่องนี้ได้ ศิลปะดูเหมือนเป็นการเสียเวลาสำหรับเขา "การวาดภาพจะเอาอาหารมาวางบนโต๊ะได้อย่างไร" เขาถาม "เขาต้องเรียนรู้อาชีพ"
This disagreement was one more thing that separated them. Walter believed in practical work, in earning money to support the family. Gertrude believed in something higher, in education and culture and beauty.
ความขัดแย้งนี้เป็นอีกสิ่งหนึ่งที่ทำให้พวกเขาห่างเหินกัน วอลเตอร์เชื่อในการทำงานจริง ในการหาเงินมาเลี้ยงครอบครัว เกอร์ทรูดเชื่อในสิ่งที่สูงส่งกว่านั้น ในเรื่องของการศึกษา วัฒนธรรม และความงาม
Paul was caught in the middle. He loved his father, but he also loved the dreams his mother had for him.
พอลติดอยู่ตรงกลาง เขารักพ่อของเขา แต่เขาก็รักความฝันที่แม่มีให้เขาด้วย
"Maybe I can do both," he thought. "Maybe I can work and also paint."
"บางทีผมอาจจะทำได้ทั้งสองอย่าง" เขาคิด "บางทีผมอาจจะทำงานและวาดภาพไปด้วยได้"
He found a job at a factory, making surgical instruments. The work was dull and repetitive, but it paid well. Paul used his free time to continue his art, going into the countryside to draw, sketching the faces of the people he knew.
เขาหางานทำในโรงงานผลิตเครื่องมือศัลยกรรม งานนั้นน่าเบื่อและซ้ำซาก แต่มันได้เงินดี พอลใช้เวลาว่างเพื่อทำงานศิลปะต่อไป ออกไปวาดภาพสเก็ตช์ในชนบท วาดใบหน้าของผู้คนที่เขารู้จัก
Gertrude was pleased that he had work, but she worried about the factory. "It will destroy his spirit," she said. "It will make him like everyone else."
เกอร์ทรูดดีใจที่เขามีงานทำ แต่เธอกังวลเกี่ยวกับโรงงาน "มันจะทำลายจิตวิญญาณของเขา" เธอกล่าว "มันจะทำให้เขาเป็นเหมือนคนอื่นๆ"
But Paul did not mind so much. He was learning to support himself, to be independent. And still, in his heart, he held onto his mother's dream—that he would be something more than just another worker in another factory.
แต่พอลไม่ได้ใส่ใจมากนัก เขากำลังเรียนรู้ที่จะเลี้ยงดูตัวเอง เพื่อที่จะเป็นอิสระ และในใจของเขา เขายึดมั่นในความฝันของแม่ — ว่าเขาจะเป็นมากกว่าแค่คนงานอีกคนในโรงงานอีกแห่ง