Sons and Lovers - Chapter 3
ลูกชายและคนรัก - บทที่ 3
William's death came suddenly. He had been working in London, making a good life for himself. Then came the illness that would take him from them.
การเสียชีวิตของวิลเลียมเกิดขึ้นอย่างกะทันหัน เขาทำงานในลอนดอน สร้างชีวิตที่ดีให้กับตัวเอง แล้วความเจ็บป่วยก็เข้ามาพรากเขาไป
Gertrude received the news with a calm that frightened Paul. She moved through her days like a person in a dream, doing what needed to be done, making arrangements, writing letters, but her heart was broken.
เกอร์ทรูดรับข่าวนี้ด้วยความสงบนิ่งที่ทำให้พอลหวาดกลัว เธอใช้ชีวิตในแต่ละวันเหมือนคนที่อยู่ในความฝัน ทำในสิ่งที่ต้องทำ จัดการเรื่องต่างๆ เขียนจดหมาย แต่หัวใจของเธอแตกสลาย
Paul watched his mother with pain. He saw how she aged in those weeks, how her hair seemed to whiten overnight, how the light left her eyes.
พอลเฝ้ามองแม่ของเขาด้วยความเจ็บปวด เขาเห็นว่าเธอแก่ลงอย่างไรในช่วงสัปดาห์เหล่านั้น เส้นผมของเธอดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นสีขาวในชั่วข้ามคืน แสงสว่างจางหายไปจากดวงตาของเธออย่างไร
"I have lost my son," she would say quietly to herself. "My beautiful William."
"ฉันสูญเสียลูกชายไปแล้ว" เธอพูดกับตัวเองเบาๆ "วิลเลียมที่แสนดีของฉัน"
The house felt empty without William's energy and laughter. Even Walter was affected, though he tried not to show it. He drank more than usual, coming home later and later.
บ้านรู้สึกว่างเปล่าเมื่อไม่มีพลังงานและเสียงหัวเราะของวิลเลียม แม้แต่วอลเตอร์ก็ยังได้รับผลกระทบ แม้ว่าเขาจะพยายามไม่แสดงออกก็ตาม เขาดื่มหนักกว่าปกติ กลับบ้านดึกขึ้นเรื่อยๆ
But the greatest change was in Gertrude. Before, she had divided her love between her two sons. Now, all her love focused on Paul.
แต่การเปลี่ยนแปลงที่ยิ่งใหญ่ที่สุดเกิดขึ้นในตัวเกอร์ทรูด ก่อนหน้านี้เธอได้แบ่งความรักให้กับลูกชายทั้งสองคน ตอนนี้ความรักทั้งหมดของเธอมุ่งเน้นไปที่พอล
Paul became the center of her world. She watched his every move, listened to his every word, offered constant advice and concern.
พอลกลายเป็นศูนย์กลางในโลกของเธอ เฝ้าดูทุกการเคลื่อนไหวของเขา รับฟังทุกคำพูดของเขา ให้คำแนะนำและแสดงความห่วงใยอยู่เสมอ
"Are you warm enough?" "Have you eaten?" "Are you tired, my son?"
"ลูกอุ่นพอไหม" "ลูกกินข้าวหรือยัง" "ลูกเหนื่อยไหม ลูกรัก"
Paul loved his mother, but he also began to feel the weight of her love. It was a love that demanded everything, that left no space for anything else.
พอลรักแม่ของเขา แต่เขาก็เริ่มรู้สึกถึงน้ำหนักแห่งความรักของเธอเช่นกัน มันเป็นความรักที่เรียกร้องทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่เหลือที่ว่างสำหรับสิ่งอื่นใด
He tried to find his own interests, his own friends, but always he returned to his mother, to the comfort of her understanding, to the safety of her protection.
เขาพยายามค้นหาความสนใจของตัวเอง หาเพื่อนของตัวเอง แต่เขามักจะกลับมาหาแม่เสมอ กลับมาหาความสบายใจในความเข้าใจของเธอ กลับมาหาความปลอดภัยในการปกป้องของเธอ
And so, in the shadow of William's death, the bond between Paul and his mother grew stronger and more complex, a relationship that would shape all of Paul's future.
และภายใต้ร่มเงาแห่งความตายของวิลเลียม ความผูกพันระหว่างพอลและแม่ของเขาก็แข็งแกร่งขึ้นและซับซ้อนยิ่งขึ้น เป็นความสัมพันธ์ที่จะหล่อหลอมอนาคตทั้งหมดของพอล