Chapter 17: Gratitude
บทที่ 17: ความกตัญญู
As the years went by, I increasingly understood gratitude. I thanked those who helped me when I was in difficulty, and thanked those who guided me when I was confused. Without them, I could not have reached where I am today. I also thanked those who had hurt me, because they made me stronger. Every setback made me grow, and every failure taught me a lesson.
หลายปีที่ผ่านมา ข้าพเจ้าเข้าใจความกตัญญูมากขึ้นเรื่อยๆ ข้าพเจ้าขอบคุณผู้ที่ช่วยเหลือข้าพเจ้าเมื่อข้าพเจ้ามีความยากลำบาก และข้าพเจ้าขอบคุณผู้ที่นำทางข้าพเจ้าเมื่อข้าพเจ้าสับสน หากไม่มีพวกเขา ข้าพเจ้าก็คงไม่สามารถมาถึงจุดนี้ในวันนี้ได้ ข้าพเจ้ายังขอบคุณคนที่ทำร้ายข้าพเจ้าด้วย เพราะพวกเขาทำให้ข้าพเจ้าแข็งแกร่งขึ้น ความพ่ายแพ้ทุกครั้งทำให้ข้าพเจ้าเติบโต และความล้มเหลวทุกครั้งได้สอนบทเรียนให้ข้าพเจ้า
Most importantly, I thanked life itself. Although there are pains and difficulties in life, every day is a gift from heaven. I hope to use my life to do meaningful things and repay everything this world has given me. I hope my children can also understand this and live according to this principle.
ที่สำคัญกว่านั้น ข้าพเจ้าขอบคุณชีวิตนั่นเอง แม้ว่าจะมีความเจ็บปวดและความยากลำบากในชีวิต แต่ทุกวันคือของขวัญจากสวรรค์ ข้าพเจ้าหวังว่าจะใช้ชีวิตของข้าพเจ้าเพื่อทำสิ่งที่มีความหมายและตอบแทนทุกสิ่งที่โลกนี้มอบให้ข้าพเจ้า ข้าพหวังว่าลูกๆ ของข้าพเจ้าจะสามารถเข้าใจสิ่งนี้และดำเนินชีวิตตามหลักการนี้ได้