Chapter 18: Xiaoqing's Return
บทที่ 18: การกลับมาของเสี่ยวชิง
The air around the Leifeng Pagoda was thick with magical energy. Xiaoqing stood at the center of a swirling vortex of green light, her power growing with every second. She focused all her will on the ancient stones, her mind filled with memories of her sister's kindness and sacrifice.
เสี่ยวชิงซึ่งตอนนี้มีอิทธิฤทธิ์แก่กล้าขึ้นมากจากการบำเพ็ญเพียร ได้กลับมาสมทบกับสวี่เมิ่งเจียว เธอพร้อมแล้วที่จะเผชิญหน้ากับฟาไห่อีกครั้ง
"Sister! I am here!" she cried, her voice piercing the roar of the energy. "The wait is over! Come back to us!"
"ไอ้โล้นฟาไห่! วันตายของเจ้ามาถึงแล้ว!" เสี่ยวชิงบุกไปที่วัดจินซาน ท้าทายฟาไห่ให้ออกมาต่อสู้
With a deafening roar, the pagoda began to crumble. Huge blocks of stone fell into the lake, sending plumes of water into the air. The light grew so bright that the onlookers had to shield their eyes. In the center of the destruction, a figure began to emerge. It was Bai Suzhen, her white robes still pristine, her face as beautiful as the day she was imprisoned.
ฟาไห่ซึ่งตอนนี้แก่ชราลงมาก ออกมารับมือกับเสี่ยวชิง แต่คราวนี้เขาไม่สามารถต้านทานพลังของเสี่ยวชิงได้ เสี่ยวชิงใช้เพลงดาบคู่กายและเวทมนตร์ไฟอันร้อนแรง โจมตีจนฟาไห่ต้องถอยร่น
She stepped out from the ruins, her eyes blinking in the sunlight for the first time in twenty years. She looked around, her gaze landing first on Xiaoqing and then on the young man kneeling before her.
"เจ้าปีศาจร้าย! เจ้าคิดว่าจะชนะธรรมะได้หรือ!" ฟาไห่ยังคงปากเก่ง
"Xiaoqing," she whispered, her voice full of emotion. "You did it. You saved me."
"ธรรมะที่ไร้เมตตา ก็คือมารร้ายนั่นแหละ!" เสี่ยวชิงสวนกลับ และซัดพลังฝ่ามือใส่ฟาไห่จนกระเด็นไป
Xiaoqing rushed forward and embraced her sister, both of them weeping with relief. "I promised I would, sister. I never stopped trying."
ฟาไห่รู้ตัวว่าพ่ายแพ้ จึงรีบหลบหนีเข้าไปซ่อนตัวในปูท้องถิ่น (ตามตำนานว่ากันว่า ฟาไห่หนีเข้าไปอยู่ในกระดองปู) เสี่ยวชิงได้รับชัยชนะและรีบมุ่งหน้าไปที่เจดีย์เหลยเฟิง เพื่อรวมพลังกับสวี่เมิ่งเจียวในการช่วยพี่สาว
Then, Bai Suzhen turned to Mengjiao. She walked toward him, her steps graceful despite her long confinement. She reached out and touched his face, her hands trembling. "My son. My beautiful, brave son."
Mengjiao looked up at his mother, his heart overflowing with love. "Mother. You are finally home."
The reunion was a moment of pure, unadulterated joy. The entire city of Hangzhou seemed to hold its breath as the family was brought back together. The legend of the white snake had reached its climax, but there was one final piece of the puzzle still missing. They needed to find Xu Xian and complete the family circle once and for all.