Chapter 3: Borrowing the Umbrella
บทที่ 3: การยืมร่ม
The following day, the rain had cleared, leaving the air fresh and the leaves sparkling with water droplets. Bai Suzhen could not stop thinking about the young man from the lake. She sat by the window of their temporary lodgings, the paper umbrella leaning against the wall.
หลังจากที่ฝนหยุดตก หรื่อเซียนได้มอบร่มให้กับไป๋ซู่เจินและเสี่ยวชิง เพื่อให้พวกเธอใช้เดินทางกลับบ้าน โดยสัญญาว่าจะไปรับคืนในวันรุ่งขึ้น
"Sister, you've been staring at that umbrella for an hour," Xiaoqing teased, leaning against the doorway. "If you like it that much, why don't we go find the owner? He did give us his address, after all."
"ท่านช่างใจดีเหลือเกิน ข้าจะดูแลร่มคันนี้อย่างดี และจะรอท่านมารับคืนที่บ้านของข้า" ไป๋ซู่เจินกล่าวด้วยความซาบซึ้ง
Bai Suzhen blushed slightly. "It is only right that we return it promptly, Xiaoqing. It would be rude to keep it any longer. Besides, I wish to thank him properly for his kindness."
วันรุ่งขึ้น หรื่อเซียนเดินทางมายังคฤหาสน์ที่ไป๋ซู่เจินและเสี่ยวชิงพักอยู่ เขาตื่นเต้นและประหม่าเล็กน้อยที่จะได้พบกับหญิงสาวที่งดงามผู้นั้นอีกครั้ง
Xiaoqing grinned knowingly. "Of course, 'properly'. Let's go then! I'm curious to see where this honest young man lives."
เมื่อเขามาถึง เขาได้รับการต้อนรับอย่างอบอุ่นจากเสี่ยวชิง ซึ่งพาเขาเข้าไปในห้องรับแขกที่ตกแต่งอย่างหรูหรา ไม่นานนัก ไป๋ซู่เจินก็ปรากฏตัวขึ้นในชุดที่งดงามยิ่งกว่าเดิม
They made their way through the busy streets of Hangzhou until they reached a small, neat house near the city center. When they knocked on the door, Xu Xian opened it, his face lighting up with surprise and joy the moment he recognized them.
"ท่านหรื่อเซียน ยินดีต้อนรับ" เธอกล่าวพร้อมรอยยิ้ม
"Lady Bai! And Miss Xiaoqing!" he exclaimed, quickly inviting them inside. "I did not expect you to come so soon. Please, come in and have some tea."
หรื่อเซียนรู้สึกราวกับต้องมนต์สะกด เขาไม่อาจละสายตาจากเธอได้ ทั้งสองพูดคุยกันอย่างถูกคอ และความรู้สึกดีๆ ที่มีให้กันก็เริ่มก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็ว
"We have come to return your umbrella, Master Xu," Bai Suzhen said, handing it back to him with a graceful bow. "Your kindness yesterday saved us from a great deal of trouble. We are truly grateful."
"ร่มคันนี้เป็นเพียงข้ออ้างที่ทำให้เราได้พบกันอีกครั้ง ข้าดีใจที่ฝนตกในวันนั้น" หรื่อเซียนสารภาพด้วยความเขินอาย
Xu Xian poured tea for his guests, his hands shaking slightly from excitement. "It was truly nothing. I am just glad I could help. Please, stay a while. I would love to hear more about your travels."
ไป๋ซู่เจินหัวเราะเบาๆ "ข้าก็เช่นกัน ท่านหรื่อเซียน ข้าเชื่อว่าโชคชะตาได้นำพาให้เรามาพบกัน"
As they talked, Bai Suzhen found herself even more drawn to Xu Xian's gentle spirit and humble nature. He spoke of his work with medicines and his desire to help the sick. Every word he spoke reinforced her feeling that he was a man of exceptional character.
จากวันนั้นเป็นต้นมา หรื่อเซียนก็แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนไป๋ซู่เจินอยู่เสมอ ความรักของทั้งสองเติบโตขึ้นเรื่อยๆ ท่ามกลางบรรยากาศที่สวยงามของเมืองหางโจว โดยที่หรื่อเซียนไม่รู้เลยว่าหญิงสาวที่เขารักนั้น แท้จริงแล้วคือปีศาจงูขาวผู้มีอิทธิฤทธิ์
"You speak with such passion about your work," Bai Suzhen observed. "It is a noble profession to heal others."
"It is all I have ever wanted to do," Xu Xian replied. "But I still have much to learn."
Before they left, Xiaoqing cleverly suggested that they meet again at the West Lake to enjoy the scenery when the weather was better. Xu Xian eagerly agreed, his heart racing at the prospect of spending more time with the mysterious and beautiful Lady Bai. As the sisters walked away, Xiaoqing whispered, "I think he's already under your spell, sister—and not the magical kind!" Bai Suzhen only smiled, her heart lighter than it had been in a thousand years.