Chapter 2: Meeting at the West Lake
บทที่ 2: การพบกันที่ทะเลสาบซีหู
The West Lake in Hangzhou was even more beautiful than the sisters had imagined. The spring breeze carried the sweet scent of peach blossoms, and the famous Broken Bridge stretched gracefully across the shimmering water. However, the clear sky suddenly darkened, and a gentle spring rain began to fall, turning the vibrant landscape into a misty, dreamlike painting.
ทะเลสาบซีหูในฤดูใบไม้ผลิเป็นภาพที่น่าตื่นตาตื่นใจ ผิวน้ำระยิบระยับราวกับกระจก สะท้อนความงามของต้นหลิวที่เรียงรายอยู่ริมฝั่ง ไป๋ซู่เจินและเสี่ยวชิงเดินเล่นไปตามทางเดินริมทะเลสาบ เพลิดเพลินกับบรรยากาศที่สดชื่นและมีชีวิตชีวา
"Oh no, sister! We are going to get soaked," Xiaoqing cried, trying to cover her head with her wide sleeves. "We should have brought an umbrella!"
ทันใดนั้น ฝนก็เริ่มตกลงมาอย่างหนัก ผู้คนต่างวิ่งหาที่หลบฝน แต่หญิงสาวทั้งสองไม่มีร่ม ขณะที่พวกเธอกำลังมองหาที่หลบฝน ชายหนุ่มรูปงามคนหนึ่งก็เดินเข้ามาพร้อมกับร่มในมือ
Bai Suzhen looked around the crowded lakeside. "Do not worry, Xiaoqing. Let us find a place to wait for the rain to pass. Look, there is a boat near the shore."
"แม่นางทั้งสอง ฝนตกหนักเช่นนี้ เชิญใช้ร่มของข้าเถิด" ชายหนุ่มกล่าวด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนและสุภาพ เขาคือ หรื่อเซียน บัณฑิตหนุ่มผู้มีจิตใจดีงาม
As they hurried toward the shelter, they noticed a young man standing near the edge of the lake. He was dressed in simple but clean robes, holding a sturdy paper umbrella. This was Xu Xian, a kind-hearted young man who worked at a local herbal medicine shop. Seeing the two beautiful ladies caught in the sudden downpour, Xu Xian stepped forward without hesitation.
ไป๋ซู่เจินเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่ม และทันใดนั้น หัวใจของเธอก็เต้นแรง เธอรู้สึกถึงความผูกพันที่ลึกซึ้งอย่างประหลาด ราวกับว่าพวกเธอเคยรู้จักกันมาก่อนในชาติปางก่อน
"Excuse me, ladies," Xu Xian said politely, bowing slightly. "The rain is getting heavier. Please, take my umbrella. I would not want you to fall ill from the cold."
"ขอบคุณท่านมาก ท่านช่างมีน้ำใจงามเหลือเกิน" ไป๋ซู่เจินกล่าวด้วยรอยยิ้มที่งดงาม
Bai Suzhen looked into his eyes and felt an instant, inexplicable connection. His eyes were honest and full of genuine concern. "That is very kind of you, sir," she replied, her voice soft and melodious. "But then you will be the one getting wet. We cannot possibly accept such a generous offer at your expense."
หรื่อเซียนเองก็ตกตะลึงในความงามของไป๋ซู่เจิน เขาไม่เคยเห็นหญิงสาวคนใดที่งดงามและสง่างามเช่นนี้มาก่อน
Xu Xian smiled warmly. "I am used to the rain, and my home is not far from here. Please, I insist. A lady of your grace should not be caught in such weather."
"ข้าชื่อ หรื่อเซียน ข้าเป็นเพียงบัณฑิตธรรมดา ยินดีที่ได้รู้จักพวกท่าน" เขาแนะนำตัว
Xiaoqing giggled, nudging her sister. "See, sister? The humans here are quite helpful! Thank you, kind sir. We shall accept your kindness."
"ข้าชื่อ ไป๋ซู่เจิน และนี่คือน้องสาวของข้า เสี่ยวชิง" ไป๋ซู่เจินตอบ
As Xu Xian handed the umbrella to Bai Suzhen, their fingers brushed against each other for a brief second. A spark of destiny was ignited in that moment. The rain continued to fall, but for Bai Suzhen, the world seemed to have stopped. She watched the young man walk away into the mist, already wondering when she would see him again. The simple act of lending an umbrella had set the stage for a love story that would be told for a thousand years.
ทั้งสามคนเดินไปพร้อมกันใต้ร่มคันเดียวกัน พูดคุยและแลกเปลี่ยนเรื่องราวต่างๆ แม้ว่าฝนจะตกลงมาอย่างหนัก แต่ในใจของพวกเขากลับรู้สึกอบอุ่นและสดใส การพบกันครั้งนี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ แต่เป็นลิขิตสวรรค์ที่นำพาให้พวกเขามาพบกันที่ทะเลสาบซีหูแห่งนี้