Chapter 12: Meeting Again After Twenty Years
บทที่ 12: การพบกันอีกครั้งหลังจากยี่สิบปี
I talked a lot with Run Tu, but I felt the distance between us growing further and further.
ฉันคุยกับรุนตูเยอะมาก แต่ฉันรู้สึกว่าระยะห่างระหว่างเราเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ
He called me "Young Master," which made me feel very strange. When we were children, we played together as equals, without distinction between master and servant. Now, he treats me as "Young Master," as his master. This feeling makes me very uncomfortable.
เขาเรียกฉันว่า "นายน้อย" ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกมาก เมื่อเราเป็นเด็ก เราเล่นด้วยกันอย่างเท่าเทียม โดยไม่มีการแบ่งแยกระหว่างเจ้านายและคนรับใช้ ตอนนี้ เขาปฏิบัติต่อฉันในฐานะ "นายน้อย" ในฐานะเจ้านายของเขา ความรู้สึกนี้ทำให้ฉันอึดอัดมาก
I wanted to call him "Run Tu," but since he calls me "Young Master," I couldn't call him "Run Tu" anymore. The distance between us is not just the distance of time, but also the distance of identity.
ฉันอยากเรียกเขาว่า "รุนตู" แต่เนื่องจากเขาเรียกฉันว่า "นายน้อย" ฉันจึงเรียกเขาว่า "รุนตู" ไม่ได้อีกแล้ว ระยะห่างระหว่างเราไม่ใช่แค่ระยะห่างของเวลา แต่ยังเป็นระยะห่างของสถานะด้วย
I asked him how his life has been these past years. He said, it's alright, just that days are tight. He has a wife, three children, and has to be busy every day.
ฉันถามเขาว่าชีวิตของเขาเป็นอย่างไรในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา เขาบอกว่า ก็โอเค แค่ว่าวันเวลาขัดสน เขาไมีภรรยา ลูกสามคน และต้องยุ่งทุกวัน
I asked him if he ever thought about leaving the countryside to live in the city. He said, no, he's used to life in the countryside and doesn't know what he could do in the city.
ฉันถามเขาว่าเคยคิดที่จะออกจากชนบทไปอยู่ในเมืองไหม เขาบอกว่า ไม่ เขาชินกับชีวิตในชนบทและไม่รู้ว่าจะทำอะไรได้ในเมือง
I looked at him, feeling very complex. Is this my childhood playmate? Is this my good friend?
ฉันมองดูเขา รู้สึกซับซ้อนมาก นี่คือเพื่อนเล่นในวัยเด็กของฉันหรือ? นี่คือเพื่อนที่ดีของฉันหรือ?