Chapter 5: My Hometown Friends
บทที่ 5: เพื่อนในบ้านเกิด
Mother told me that many old friends had come. They came to help us move and also to see me.
แม่บอกฉันว่าเพื่อนเก่าหลายคนมาหา พวกเขามาช่วยเราย้ายของและมาหาฉันด้วย
I walked into the house and saw several old villagers. Some I knew, others I didn't remember anymore. When they saw me, they were very happy, saying that I had grown up and become an adult.
ฉันเดินเข้าไปในบ้านและเห็นชาวบ้านเก่าแก่หลายคน บางคนฉันรู้จัก บางคนฉันจำไม่ได้แล้ว เมื่อพวกเขาเห็นฉัน พวกเขามีความสุขมาก บอกว่าฉันโตขึ้นและเป็นผู้ใหญ่แล้ว
I smiled and said, "I haven't seen you all for so many years, and you've all gotten old too." They nodded and said everyone gets old, time passes too quickly.
ฉันยิ้มและพูดว่า "ฉันไม่เจอพวกคุณมาหลายปีแล้ว และพวกคุณก็แก่ลงเหมือนกัน" พวกเขาพยักหน้าและบอกว่าทุกคนแก่ลง เวลาผ่านไปเร็วเกินไป
We talked about things from the past. They still remembered how I looked as a child, remembered the scenes of me playing with Run Tu. I also remembered some past events, feeling warm in my heart.
เราคุยกันถึงเรื่องในอดีต พวกเขายังจำได้ว่าฉันดูเป็นอย่างไรเมื่อตอนเป็นเด็ก จำฉากที่ฉันเล่นกับรุนตูได้ ฉันก็จำเหตุการณ์ในอดีตบางอย่างได้ รู้สึกอบอุ่นในหัวใจ
But I also saw the wrinkles on their faces and the patches on their clothes. Their lives, it seemed, were not easy.
แต่ฉันก็เห็นรอยเหี่ยวย่นบนใบหน้าของพวกเขาและรอยปะบนเสื้อผ้าของพวกเขา ชีวิตของพวกเขา ดูเหมือนว่าจะไม่ง่าย