Chapter 2: Winter Scenes
บทที่ 2: ฉากฤดูหนาว
I returned to my hometown this time because we needed to move, and everything had to be sold.
ฉันกลับมาบ้านเกิดในครั้งนี้เพราะเราจำเป็นต้องย้าย และทุกอย่างต้องถูกขาย
Mother told me that Run Tu had come. This made me happy. I remembered his name, as if he were still young and lively. He was once my good friend. We played together in the melon fields, caught badgers together, and swam in the river together.
แม่บอกฉันว่ารุนตูมาแล้ว สิ่งนี้ทำให้ฉันมีความสุข ฉันจำชื่อของเขาได้ ราวกับว่าเขายังคงเป็นหนุ่มและมีชีวิตชีวา เขาเคยเป็นเพื่อนที่ดีของฉัน เราเล่นด้วยกันในไร่แตง จับแบดเจอร์ด้วยกัน และว่ายน้ำในแม่น้ำด้วยกัน
Now, he is over thirty years old, with a wife and children. Mother said his life is very difficult now. Our family is moving, and he has come to help us.
ตอนนี้ เขาอายุมากกว่าสามสิบปี มีภรรยาและลูก แม่บอกว่าชีวิตของเขายากลำบากมากในตอนนี้ ครอบครัวของเรากำลังย้าย และเขามาเพื่อช่วยเรา
I looked at the winter outside, thinking about the summers of the past. At that time, we always played happily, unaware of the hardships of life.
ฉันมองดูฤดูหนาวข้างนอก นึกถึงฤดูร้อนในอดีต ในเวลานั้น เรามักจะเล่นกันอย่างมีความสุข ไม่รู้ถึงความยากลำบากของชีวิต